Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Συνάντηση μυστική!

 


« Κλείνω τα μάτια σιωπηλά
για να σε συναντήσω,
μέσα στα βάθη της ψυχής ,
γλυκά να σου μιλήσω …

Σε βλέπω νάσαι μες Το Φως
κι΄ ολόλευκο ν΄ ανθίζεις
και στον Παράδεισο δροσιά ,
κι΄άρωμα να σκορπίζεις ... »

                                                              Διαβάτης
 

« Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
                                                         
   
 
 
 
 
 
 
 

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Οι πιο ωραίοι άνθρωποι!

 
 

«Οι πιο ωραίοι άνθρωποι που ξέρουμε
είναι εκείνοι
που έχουν γνωρίσει την ήττα στη ζωή τους,
που έχουν υποφέρει,
που έχουν αισθανθεί την απώλεια,
και που έχουν βρει την έξοδο απ’ αυτά τα βάθη....
Αυτοί οι άνθρωποι
έχουν ευγνωμοσύνη,
έχουν ευαισθησία,
και καταλαβαίνουν ποια είναι η ζωή εκείνη
που σε γεμίζει ευσπλαχνία, τρυφερότητα,
βαθειά αγάπη και σε κάνει να νοιάζεσαι.
Οι ωραίοι άνθρωποι δεν προκύπτουν, απλώς»
 

                                                                                                                 Ελίζαμπεθ Κούπμλερ-Ρος
 
***
 
 
« Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
                                                               ✿    Διαβάτης   
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι , χτύπα εκεί το σήμαντρο ...



... θυμήσου, θυμήσου αγαπημένο μου παιδί όλα τα συμβάντα της ζωής μας είναι μέρος της παντελώς άγνωστης οικονομίας του Θεού. Τώρα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, αλλά πιο αργά θα τα καταλάβουμε. Τώρα αισθανόμαστε ότι είμαστε αδικημένοι και λοιδορούμενοι. Αργότερα θα καταλάβουμε ότι από τα πάντα θα μπορούσαμε να έχουμε ένα τεράστιο όφελος : τον ταπεινό λογισμό.
Εσύ τώρα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις το Θεό όσο πιο πολύ μπορείς με τη προσευχή και τη άσκηση. Τήρησε το κανόνα που σου έχει δώσει ο πνευματικός σου και προσπάθησε να αισθανθείς το Θεό... Κάνε οτιδήποτε για να Τον ζήσεις να Τον βάλεις στη καρδιά σου. Να μαλακώσει η καρδούλα σου, παιδί μου, από το άγγιγμα της χάρης, κάθε στιγμή όταν σκέφτεσαι πόσο πολύ σε αγαπάει ο Θεός και πόσο σε προστάτεψε από το ψυχικό θάνατο, προστατεύοντας σε από τις βρωμιές που φέρνουν οι δαίμονες στο μυαλό των ανθρώπων....
Ο γλυκύτατος Ιησούς να είναι πάντα στις σκέψεις σου, να είναι ένα λιμάνι στο οποίο θα επανέρχεσαι ξανά και ξανά... Επίσης μη διστάσεις να καλείς τη Παναγία σε βοήθεια όποτε έχεις ανάγκη και όχι μόνο. Να συνεχίσεις το δρόμο σου με θάρρος με πολύ θάρρος. Χάρισε τη καρδιά σου στο Κύριο και Εκείνος θα της δώσει όλες τις βιταμίνες και όλη τη ενέργεια που χρειάζεται για να μη καταρρεύσει. Τίποτε να μη σου φαίνεται δύσκολο. Κάποιος Άλλος αδερφέ κυβερνάει το σύμπαν και όχι οι μεγάλοι του κόσμου τούτου...
Θάρρος, θάρρος, το βλέμμα ψηλά και θα δεις τον Κύριο, όταν θα κλάψεις, όταν θα ψάξεις με λαχτάρα, όταν θα ματώσεις, ίσως θα Τον δεις πως σου απλώνει το στέφανο με το Αγαπητικό και Παρηγορητικό χέρι Του. Μην θλίβεσαι , μη λυπάσαι πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί έτσι δίνεις δικαιώματα στο πονηρό να σε χτυπάει με δύναμη...
Κάνε τη καρδιά σου μοναστήρι. Χτύπα εκεί το σήμαντρο, κάλεσε εκεί για αγρυπνία, θυμίασε και ψιθύρισε ακατάπαυτα προσευχές. Ο Θεός είναι δίπλα σου ... "
Άγιος Λουκάς Κριμαίας
~ Απόσπασμα από ανέκδοτες επιστολές Αγίου Λουκά Κριμαίας προς πνευματικό του παιδί ~


« Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
                                                               ✿    Διαβάτης   
 
   






Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Η παραχώρηση των πειρασμών

 
 

Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του Θείου ελέους. Γι’ αυτό εμπιστεύσου στον Θεό και ζήτησε την βοήθεια Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου.
Η ελπίδα στον Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεων μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυ...πνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.
Εμπιστευτείτε στον Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σας οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά από τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του Αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.
Δεν θέλω να θλίβεσαι και να συγχύζεσαι για όσα συμβαίνουν αντίθετα με τη θέληση σας, όσο δίκαιη και αν είναι αυτή. Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό που κρύβεται κάτω από την μορφή του δικαιώματος. Προσέχετε και την άκαιρη λύπη που δημιουργείται μετά από έναν δίκαιο έλεγχο. Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού. Μία είναι η αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση που βρίσκεται η ψυχή μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χαρά του Θεού.
Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγ. Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει την πίκρα του. Προσέχετε! Προσέχετε μήπως ο παράδεισος που υπάρχει μέσα σας μετατραπεί σε κόλαση.
 
Αναδημοσίευση από :https://www.facebook.com/photo.php?
fbid=1816880211753542&set=a.751607434947497.1073741827.100002947434372&type=3&theater
 
 
 
 « Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
                                                               ✿    Διαβάτης   

 
   





Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Όλοι κάποιον ψάχνουμε

 
 
Όλοι κάποιον ψάχνουμε να μας καταλάβει, να μας νιώσει, να μας αγγίξει, να μας μιλήσει, να μας τραγουδήσει της αγάπης άσματα, να μας ψιθυρίσει νανουρίσματα, να μας κοιτάξει με γλυκύτητα, να μας πάρει στην αγκαλιά του σαν βρέφος αδύναμο, να μας ζεστάνει με το χαμόγελό του, να δακρύσει μαζί μας...

Όλοι κάποιον ψάχνουμε που ιδανικά θα χωράμε στην ζωή του. Μ'αυτό θέλει κόπο. Θέλει να γίνουμε πλαστελίνη, να πάρουμε το σχήμα της αγκαλιάς του άλλου για να χωρέσουμε...
μέσα της ιδανικά, σαν να φτιάχτηκε για εμάς.

Και θα'ναι τότε παράδεισος. Είναι τότε που καταλαβαίνεις ότι η αγάπη δεν είναι ν'αλλάξεις τον άλλον αλλά ν'αλλοιωθείς για τον άλλον τόσο όσο χρειάζεται για να γίνεται ένα. Και τότε όλα παίρνουν νόημα βαθύ. Και τότε όλα γίνονται εύκολα. Και τότε πλέον δεν ανησυχείς. 

Η αγάπη πλαστελίνη κάνει τις καρδιές, τις μαλακώνει, τις αλλοιώνει, τις δίνει το σχήμα της συμπλήρωσης, της συγχώρεσης. Δεν χωρούν μικρότητες, ούτε μιζέρια, ούτε εγωισμοί.

"Μ'αγαπάς", ρώτησα μια φορά, κι ο ουρανός μου έδειξε τ'άστρα, ο αγέρας μου χάιδεψε το πρόσωπο, ο Θεός μου έδειξε το Σταυρό Του κι εσύ ένα φιλί μου άφησες στο μάγουλο σαν μια αιώνια πράξη αποδοχής.
 
π.Παύλος Παπαδόπουλος
 
 
 « Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
                                                             


 
   
 
 
 
 

 
 
 
 

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Θέλω ...

 


Θέλω
κουράγιο νά δίνω κι ὄχι ἀποθάρρυνση...
Θέλω
γαλήνη νά σκορπῶ κι ὄχι ταραχή...
Θέλω ...

χαμόγελο νά χαρίζω κι ὄχι σκυθρωπότητα...
Θέλω
πλοῦτο χρυσαφένιο καρδιᾶς νά ἁπλώνω στίς ψυχές
κι ὄχι φτώχεια μίζερης σχολαστικότητος...
Θέλω
νά εἶμαι τό αὐτί ποὺ θά ἀκούσει τόν πόνο σου
κι ὄχι τό στόμα ποὺ θά σέ καταδικάσει...
Θέλω
νά εἶμαι τό χέρι ποὺ θά κρατήσεις γιά νά σταθεῖς στά πόδια σου
κι ὄχι τό χέρι ποὺ θά σέ σπρώξει πιό κάτω στόν γκρεμό...
Θέλω
νά εἶμαι τό κομποσχοίνι πού δέν ἤξερες ἤ δέν πρόλαβες νά κάνεις
 κι ὄχι ἡ κατάρα ποὺ κάποιοι σοῦ ἔδωσαν...
Θέλω
νά εἶμαι ἡ μετάνοια ποὺ δέν ἔκανες στόν Θεό γιά τίς ἁμαρτίες σου,
 κι ὄχι ἡ δαμόκλειος σπάθη στά λάθη σου.
Θέλω
νά εἶμαι ἡ παρηγοριά σου...
Τό ἄσπρο στή ζωή σου κι ὄχι τό μαῦρο καί τό σκοτεινό.
Θέλω
νά σέ μάθω νά ἀγαπᾶς, νά πιστεύεις, νά συγχωρεῖς,
νά προχωρᾶς ὄρθιος ὅσους ἀνέμους καί κυμάτα κι ἄν συναντήσεις...
Ὅλα τά θέλω μου, τά ἀκουμπῶ ἀπόψε στά γόνατά μου
καί τά προσφέρω θυμίαμα στόν οὐρανό τῆς ἀγάπης Σου Κύριε...
Γιά ὅλους ἐσᾶς, γιά μένα γιά κάθε ψυχή ποὺ πονάει ἀπόψε
καί νιώθει πώς ἐλπίδα δέν ὑπάρχει καί ὅλα τελειώνουν ἐδῶ...

Σωφρονίας Μοναχής
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας Ακράτας




Χριστός Ανέστη χαρά μου!
 
 « Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
 
                                                               ✿    Διαβάτης   

 
   






 

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Τα παιδιά της Συρίας



Της Νικολέττας Γεωργίου
Φιλόλογου
Είδα ξανά αυτές τις φωτογραφίες… Άκουσα… Ήταν οδυνηρό… Τα μάτια μου βούρκωσαν… Είχε καιρό να βουρκώσουν γι’ αυτό το ίδιο θέμα… Είχα επιλέξει να μην ακούω και να μην βλέπω… Γιατί πάντα βούρκωνα… Επέλεξα να μην βλέπω… Επέλεξα να κλείσω τα μάτια και τα αυτιά μου… Να τυλιχτώ με την ασπίδα προστασίας μου… Επέλεξα να μην ξέρω πολλά… Τυχαία τώρα ξαναείδα και ξανάκουσα… Ξανάνιωσα… Πολλά… Τα μάτια μου είναι βουρκωμένα… Είμαι πολύ λυπημένη… Είμαι βαθιά λυπημένη… Πιο λυπημένη από κάθε άλλη φορά… Θέλω να σταματήσω τη γη και να κατέβω… Θέλω να φύγω… Θέλω να εξαφανιστώ από αυτόν τον κόσμο… Θέλω να φωνάξω όσο δυνατά μπορώ, με όλες μου τις δυνάμεις, με όση λαλιά μου έδωσε ο Θεός, “Φτάνει! Φτάνει!”. Ένα “Φτάνει!” που με βασανίζει εδώ και καιρό… Που με πνίγει… Που με σκοτώνει, βασανιστικά και σκληρά… Ένα “Φτάνει!” που με βασανίζει κάθε φορά που βλέπω τις φωτογραφίες από όλα αυτά τα παιδάκια που κλαίνε και πονούν… Αυτές οι φωτογραφίες με πνίγουν… Αυτό το κλάμα με πνίγει… Αυτά τα ματάκια, τα δακρυσμένα… Με κάνουν να θέλω να ουρλιάξω… Με κάνουν να κλαίω και να πονώ… Δεν πονώ όπως πονούν αυτά… Δεν κλαίω όσο και όπως κλαίνε αυτά… Δεν έχω καν το δικαίωμα να συγκρίνω τον πόνο μου με τον πόνο τους… Ούτε το κλάμα μου με το κλάμα τους… Ούτε το βούρκωμά μου με τη δυστυχία τους… Γιατί, Θεέ μου; Γιατί αυτή η τραγωδία; Γιατί αυτό το αιματοκύλισμα; Γιατί αυτή η αιματοχυσία; Γιατί αυτός ο πόνος όλος; γιατί τόση δυστυχία; Γιατί τόσες χαμένες ζωές; Γιατί τόσα δάκρυα; Είναι μωράκια… Μωράκια… Αγνές ψυχούλες… Αθώα ματάκια… Είναι παιδιά… Παιδιά σαν κι εμάς… Ήθελαν να παίξουν, όπως παίζουμε εμείς… Ήθελαν να γελάσουν, όπως γελάμε εμείς… Ήθελαν να πάνε σχολείο, όπως πάμε εμείς… Ήθελαν να ερωτευτούν, να κάνουν όνειρα, να μεγαλώσουν, να, να, να… όπως εμείς… όπως εμάς… Θα ζούσαν, όπως εμείς… Είναι θαύματα, όπως θαύμα είναι η ζωή κάθε παιδιού… Γεννήθηκαν από μάνες, όπως γεννηθήκαμε κι εμείς… Τι είχαν λιγότερο από εμάς; Τι στερούνταν σε σχέση με εμάς; Σε τι υστερούσαν; Σε τι φταίξανε; Τι κλέψανε; Τι απειλούν; Γιατί τιμωρούνται; Είναι παιδιά. ΠΑΙΔΙΑ. Αθώες ψυχούλες, αγνές ζωούλες… Κλαίνε και πονούν… Τα ματάκια τους κλαίνε… Οι ψυχούλες τους πονούν… Δακρύζουν… Ουρλιάζουν… Θα ήθελα να έτρεχα σε ένα λιβάδι. Μαζί τους… Να έπαιζαν και να γελούσαν… Να μην φοβούνταν άλλο πια. Να μην έκλαιγαν… Να μην πονούσαν… Να ήταν ευτυχισμένα και χαρούμενα! Αληθινά χαρούμενα! Πόσο όμορφο θα ήταν… Πόσο ουτοπικό θα ήταν… Θέλω να κατέβω… Δεν θέλω να λέγομαι άνθρωπος… Δεν είμαι άνθρωπος, αν αυτοί, που προκαλούν όλα αυτά, είναι άνθρωποι… Δεν θέλω να ανήκω σε τέτοια ανθρωπότητα. Ποια ανθρωπότητα; Ποιος ανθρωπισμός; Ποιες οργανώσεις; Ποιοι ανθρωπιστικοί οργανισμοί; Ποια βοήθεια; Ντρέπομαι. Ντρέπομαι… Θέλω να ουρλιάξω, να κλάψω, να κρυφτώ… ΝΑ εξαφανιστώ… Να μην βλέπω, να μην ακούω, να μην ξέρω… Θέλω να σταματήσει όλο αυτό… Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό… Γιατί είμαστε αμέτοχοι; Γιατί παρακολουθούμε ατάραχοι; Γιατί δεν κάνουμε κάτι; Γιατί δεν γίνεται κάτι; Γιατί, Θεέ μου, το επιτρέπεις αυτό; Πού είσαι; Τώρα που σε χρειαζόμαστε πραγματικά, πού είσαι; Λείπεις, όπως λείπουμε κι εμείς… Θέλω να σταματήσει… Θέλω να ουρλιάξω… Να κλάψω… Να θρηνήσω… Να πάρω τον πόνο τους, να σφουγγίσω το δάκρυ τους, να κλάψω δίπλα τους… Μαζί τους… Και μετά να πάψουν να κλαίνε, να πάψουν να φοβούνται… Να δω τα ματάκια τους να λάμπουν… Να τα δω να τρέχουν στο λιβάδι, να παίζουν και να γελούν… Να μην ξανακούσω… Να πάψω να βλέπω αίμα και δάκρυ… Να μην ξαναδώ τον τρόμο και τον φόβο στα πρόσωπά τους… Να μην πνίγομαι… Θέλω να σταματήσω τη γη και να κατέβω… Δεν θέλω να λέγομαι άνθρωπος… Δεν θέλω να είμαι μέρος αυτής της παράνοιας… Δεν θέλω… Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να ηρεμήσω… Όλα καλά. Είμαι στη Λευκωσία, στο σπίτι μου, με τους φίλους και την οικογένειά μου… Όλα καλά. Όλα ήρεμα. Όλα ζεστά… Ηρεμία… Ησυχία… Όχι… ΟΧΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ! Αυτή η εκκωφαντική ησυχία, αυτή η πλασματική ηρεμία… Όλα ψεύτικα. Όλα κίβδηλα. Όλα νόθα. Δεν είμαι ήρεμη. Ουρλιάζω. Ποια ησυχία; Ποια ηρεμία; Αν κάνεις ησυχία, ακούς το κλάμα τους… Αν κλείσεις τα μάτια σου, βλέπεις το αίμα τους, τα δάκρυά τους… Αν μυρίσεις, αναπνέεις τη σκόνη που αναπνέουν, τα χημικά που εισπνέουν… Πνίγεσαι… Πνίγεσαι… Πονάς… Κλαις… Παρακαλείς να μην είναι αλήθεια… Δεν είναι αλήθεια… Όχι… ΟΧΙ! Όλα καλά. Είσαι στην Κύπρο… Όλα καλά… Δεν συμβαίνει εδώ… Είσαι απλά επηρεασμένος… Λυπημένος… Βαθιά λυπημένος… Γιατί είναι παιδιά… Γιατί πονούν και κλαίνε… Γιατί φοβούνται… Όλα θα πάνε καλά… Θα τελειώσει γρήγορα… Δεν θα κλάψουν άλλα ματάκια, δεν θα πονέσουν άλλες ψυχούλες, δεν θα χαθούν άλλες ζωούλες… Υπάρχεις, Θεέ μου, σωστά; Σιωπή… Σιωπώ… Θα κλάψω μέσα μου… Τι είναι το δάκρυ το δικό μου μπροστά στα δικά τους; Τι είμαι εγώ μπροστά τους; Ένα τίποτα… Ένα μηδενικό τα πάντα μου μπροστά στα όνειρά τους… Ένα μηδενικό η ύπαρξή μου μπροστά στον πόνο τους… Ασήμαντη η κραυγή μου, ασήμαντη κι η σιωπή μου… Αν κλάψω κι άλλο, αν ουρλιάξω κι άλλο, τι; Τίποτα… Θέλω να κατέβω… Θέλω να τρέξω στο λιβάδι μαζί τους… Πρέπει να ψάξω το λιβάδι… Να είναι ένα λιβάδι με παπαρούνες… Κόκκινες… Ένα λιβάδι με τριαντάφυλλα, βιολέτες και ηλιοτρόπια… Θα παίζουμε και αυτά θα τρέχουν και θα γελάνε… Θα είναι χαρούμενα… Ευτυχισμένα… Αν πάψω να πιστεύω στο όνειρο, θα τρελαθώ… Αν δεν ψάξω γι’ αυτή την ουτοπία, θα πνιγώ… Αν σωπάσω, θα είμαι συνυπεύθυνη… Αν συνεχίσω να τα βλέπω να κλαίνε, θα είμαι το ίδιο εγκληματίας με αυτούς που τα πληγώνουν, που τα σκοτώνουν, που τα τσαλαπατούν, που τα ρημάζουν… Αν πάψω να στεναχωριέμαι, θα έχω μοιάσει σε αυτούς… Όταν δεν ουρλιάζω πια, μέσα μου και έξω μου, θα έχω πλέον γίνει σαν κι αυτούς… Αν πάψω να σε ψάχνω, Θεέ μου, για να τα σώσεις, θα έχουν όλα τελειώσει… Αν σωπάσεις, θα τα ακούσεις να κλαίνε…

Για την φωτογραφία: Έψαξα αρκετά για να βρω μια φωτογραφία που να μην δείχνει πόνο και δυστυχία… Δυσκολεύτηκα πολύ… Ήρθα αντιμέτωπη με όλες αυτές τις φωτογραφίες που με θλίβουν και μου προκαλούν όλα αυτά τα συναισθήματα για τα οποία έγραψα λίγο πριν… Για άλλη μια φορά βούρκωσα… Έπεσα πάνω σε αυτήν. Τρία παιδάκια… Μέσα στη λάσπη, την ερημιά, τα χαλάσματα, τα συντρίμμια… Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η φωτογραφία μου δίνει ελπίδα… Φοβούνται, το βλέπω στο πρόσωπό τους… Είναι σκυφτά… Αλλά περπατάνε… Το ένα δίπλα στο άλλο… Μετράνε τα βήματά τους… Και πάνε κάπου… Βλέπουν μάλλον το λιβάδι και τον ήλιο… Και έρχονται… Το μεσαίο κοριτσάκι κιόλας, νομίζω, χαμογελάει… Πλησιάζουν άραγε; Όσα και να τους κάνουνε, όσο κι αν τα βασανίζουν, ένα ξέρω… Αυτά ξέρουν και θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο να γελάνε, μέσα τους, βαθιά στις ψυχούλες τους… Και να ελπίζουν… Και να βλέπουν το λιβάδι, να ονειρεύονται τα παιχνίδια, τις αγκαλιές, τα χάδια, την ευτυχία, την ειρήνη… όλα αυτά που στερήθηκαν, αλλά τους ανήκουν…
***
Μπροστά σ'  'ολο αυτό τι να πει κανείς...
Απλά σιωπάς, και αφήνεις στην καρδιά σου να κυλήσει ένα πικρό δάκρυ...
για όσα δεν μπορείς να κάνεις...
"Βάλε το χέρι Σου Θεέ μου... γι' αυτά τα παιδιά ..."










Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Χριστός Ανέστη!

 
 
 
" Άνοιξη μπήκε για καλά,
κι η θάλασσα παιζογελά
κι ανθίζουν οι κήποι εντός μου.
 
Πλάκες, που στέκατε βαριές
στα μνήματα και στις καρδιές,
σας έσπασε ο Χριστός μου! "
 
 
Χριστός Ανέστη χαρά μου!
 
 


 « Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
                                                               ✿    Διαβάτης   

 
   




 


 
 
 

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Υπομονή και επιμονή στον πνευματικό αγώνα

 
 
 
Όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να μετανοήσει για τα λάθη του και να επιστρέψει στην αγκαλιά του επουράνιου Πατέρα του, ο σατανάς θυμώνει πολύ. Προσπαθεί τότε με κάθε τρόπο να ρίξει τον άνθρωπο αυτό στην απελπισία ή να τον πείσει ότι δεν υπάρχει πλέον γι’ αυτόν σωτηρία.
Τότε χρειάζεται πολύ υπομονή και επιμονή στον ωραίο αυτόν αγώνα για τη σωτηρία του. 
***
Ένας νέος, παρασυρμένος από την τρομερή δύναμη της κακιάς συνήθειας, έπεφτε τακτικά σε βαρύ σαρκικό αμάρτημα. Δεν εγκατέλειπε, όμως, τον αγώνα. Μετά από κάθε πτώση μετάνιωνε για το λάθος του και με δάκρυα παρακαλούσε τον Θεό με αυτά τα πονεμένα λόγια:
-Κύριε, σώσε με, είτε θέλω, είτε δεν θέλω. Εγώ σαν χωματένιος που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από τη λάσπη της αμαρτίας. Εσύ, όμως, έχεις την δύναμη να με εμποδίσεις. Δεν είναι θαυμαστό, Θεέ μου, αν ελεήσεις τον δίκαιο, ούτε να σώσεις τον ενάρετο, γιατί αυτοί είναι άξιοι να γευτούν την αγάπη Σου. Σε μένα τον αμαρτωλό δείξε Κύριε την φιλανθρωπία Σου και το έλεος Σου και σώσε με, με θαυματουργικό τρόπο γιατί, παρά την μεγάλη μου αθλιότητα, σε Σένα μόνο καταφεύγω  ο δυστυχής!
Αυτά έλεγε με συντριβή ο νέος και όταν κυριευόταν από το σατανικό πάθος του αλλά και όταν ήταν ήρεμος.
Κάποια μέρα, που είχε νικηθεί πάλι από το πάθος του, ύστερα από αγωνιώδη αντίσταση, γονάτισε και επανέλαβε τα ίδια λόγια, χύνοντας πολλά δάκρυα μετανοίας.
Η ακατανίκητη ελπίδα του στη θεϊκή ευσπλαχνία ερέθισε τόσο πολύ τον διάβολο, ο οποίος παρουσιάστηκε αμέσως μπροστά του και όλος κακία του είπε:
-Άθλιε δεν νιώθεις λίγη ντροπή, όταν με τέτοια χάλια τολμάς να προσεύχεσαι και να παίρνεις στο στόμα σου του Θεού το όνομα; Μάθε μια για πάντα, πως για σένα δεν υπάρχει σωτηρία.
Ο γενναίος αγωνιστής δεν φοβήθηκε, ούτε έχασε την ελπίδα του, όπως περίμενε ο διάβολος.
-Μάθε και συ, του αποκρίθηκε θαρρετά, ο αγώνας μου είναι σαν το σιδηρουργείο. Μια σφυριά δίνεις και μια παίρνεις. Δεν θα πάψω να σε πολεμώ με την μετάνοια και την προσευχή, ώσπου να βαρεθείς να με πολεμάς εσύ με την αμαρτία.
-Έτσι λοιπόν; φώναξε ο διάβολος με κακία. Από δω και μπρος παύω να σε πολεμώ, για να μην αυξηθούν τα βραβεία της υπομονής σου και αμέσως έγινε άφαντος.
 
 
 
Αρχιμανδρίτη Ελπίδιου Βαγιανάκη
 
 
 
 
 
 
 

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Γεφύρι για την απένατι όχθη!



" Το χέρι Σου στο χέρι μου κρατώ ,

και προχωρώ στους δρόμους της ζωής ...

Τα μάτια μου κλειστά

από τα πάθη της ψυχής ,

τις ηδονές του βίου …

Φράκτης μπροστά μου βρέθηκε ,

και πώς θα τον περάσω ; …

Πώς θα διαβώ απ΄ το γκρεμό

στέρεα γη να πιάσω ;...

Τα χέρια μου απλώνω πέρασμα να βρω ,

και ψηλαφώ και ψάχνω απεγνωσμένα ,

κάπου ακουμπώ ,

γεφύρι βρίσκω να περάσω τον γκρεμό …

πολύ γνωστό στο ξύλο σχήμα …

το ακουμπάω , είν ΄ ο Σταυρός ! "



Εύχομαι ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός
Του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού ,
νάναι για τον καθένα στήριγμα και προστασία
στου βίου την πορεία ,
και να στηρίζει και ενδυναμώνει τον κάθε
Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής .
 
Καλή Δύναμη !


 « Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
 
                                                               ✿    Διαβάτης   


  





Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Γιατί και πώς να προσευχηθώ!

 
 
Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας, δεν έχω όρεξη για προσευχή.
Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;…
Μα πως είναι δυνατό!
Να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο, έστω και εξουθενωμένος σωματικά;
Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις ξεκουράζουν τον άνθρωπο;
Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο, ενώ η προσευχή έλκει τη θεία χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.
Δεν προσεύχεστε, λοιπόν…
Ή είστε θυμωμένοι με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη.
Γιατί να προσευχηθώ;
Αναρωτιέστε.
Νιώθετε αυτάρκεια και αυτοϊκανοποίηση. Είστε χορτάτοι!
Και δεν θέλετε να ζητάτε…
Κάθε βράδυ, όσο κουρασμένοι κι αν είστε, μην παραλείπετε να καταφεύγετε σ’ Εκείνον.
Να προσεύχεστε γονατιστοί ή καθισμένοι.
Και όταν μπορείτε, να σηκώνεστε όρθιοι.
Δεν έχει τόση σημασία ή στάση, φτάνει να προσεύχεστε.
Να ευχαριστείτε τον Κύριο για την ημέρα που πέρασε, όσο δύσκολη κι αν ήταν.
Να Τον παρακαλάτε για μια καλή νύχτα και να ζητάτε συγχώρηση με βαθειά μετάνοια για τα σφάλματά σας.
Προσευχή τη νύχτα στο κρεβάτι.
Στη διάρκεια της νύχτας, όποτε ξυπνάτε για λίγο και πριν σας ξαναπάρει ό ύπνος.
Να προσεύχεστε έτσι όπως είστε ξαπλωμένοι.
Αυτό δεν είναι κακό.
Απεναντίας μάλιστα, αν συνηθίσετε να λέτε την ευχή
ή κάποιον ψαλμό στα μεσοδιαστήματα του ύπνου,
θα διώχνετε όλους τους κακούς λογισμούς,
που σας πολεμούν εκείνη την ώρα.
 

( Πηγή: Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου )

 
Καλή Δύναμη σε κάθε Διαβάτη
και Οδοιπόρο της ζωής !
Ευλογημένη πορεία
προς Την Σαρακοστή της καρδιάς μας!
 
 
« Μεθ΄ ἡμῶν Ο Θεός !  »
                                                                                                                                                     Διαβάτης