Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Τί σημαίνει «αγαπώ το παιδί μου» . . .

...

"Λέμε όλοι, και το πιστεύουμε και έχουμε δίκιο, ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, είναι αλήθεια αυτό, ότι τα αγαπούμε. Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διάφορους τρόπους, είτε στον εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στην εξομολόγηση, ότι κάνουμε σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει. Δεν υπάρχει γονέας που δεν κάνει σφάλματα και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πως είναι δυνατό αυτά τα δύο να συνυπάρχουν; Και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα; Ίσως, δεν τα αγαπούμε πάντοτε με τον σωστό τρόπο. Πρέπει να ,μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο.
Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. Και παλεύει με αυτά τα δύο διαρκώς. Οι μαθητές του Χριστού προσεύχονταν, ήταν πιστοί. Αλλά του είπαν: «Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε» την ίδια στιγμή που προσεύχονταν. Κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει. Κάπως μπορούσε να διορθωθή αυτό. Θα προσπαθήσουμε δηλαδή να δούμε τώρα τι σημαίνει αγαπώ το παιδί μου. Τι σημαίνει η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα και πότε είναι σωστή. Έχω καταγράψει μερικά χαρακτηριστικά που έχει η σωστή αγάπη προς τα παιδιά μας- πολλά από αυτά που θα πω ισχύουν και για την αγάπη προς τα εγγόνια μας – και δεν σημαίνει ότι αυτά που έχω καταγράψει είναι τα πάντα. Μπορεί με την δική σας βοήθεια και την συζήτηση να βρούμε και άλλα στοιχεία για το τι σημαίνει αγαπώ σωστά το παιδί μου.
Πρώτον, αγαπώ το παιδί μου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Εάν αγαπώ το παιδί μου όπως θα ήθελα να είναι, αυτό σημαίνει ότι αγαπώ τις προσδοκίες μου. Αγαπώ τις φαντασιώσεις μου, πως το φαντάζομαι δηλαδή. Άρα , αγαπώ τον εαυτό μου σε τελευταία ανάλυση. Αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό της σωστής αγάπης, σε όλες τις σχέσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με το ζευγάρι. Όλοι κάνουμε όνειρα πριν γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα παντρευτούμε, τον φανταζόμαστε. Όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να τον αγαπήσουμε όπως είναι. Αλλά το πώς είναι αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε σιγά-σιγά, όχι από την αρχή. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια μετά τον γάμο. Αυτό όμως είναι η πραγματική αγάπη. Δηλαδή η αληθινή αγάπη που έχει βάθος, που έχει αντίκρυσμα, που έχει νόημα, είναι όταν αγαπάμε τον άλλο για αυτό που είναι. Όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και είναι η αγάπη που πατάει στην γη και όχι στα σύννεφα.
Αυτό τώρα στην σχέση γονέων – παιδιών ,δεν είναι τόσο εύκολο. Γιατί όμως; Διότι όλοι μας, όσο είμαστε νέοι και δεν έχουμε καν δεσμό, φανταζόμαστε κάποια πράγματα για τα παιδιά μας. Όλοι έχουμε ονειροπολήσει πως θα είναι η οικογένειά μας στο μέλλον. Και έχουμε ονειροπολήσει για τα παιδιά μας πως θα είναι. Την ιστορία με την κουκουβάγια και την πέρδικα την ξέρετε. Τα παιδιά μας θα είναι τα πιο όμορφα, τα πιο έξυπνα, τα πιο πειθαρχημένα, θα τρώνε το φαγητό τους ,θα φέρνουν καλούς βαθμούς. Έτσι τα φανταζόμαστε. Ακόμα και όταν είναι μέσα στην κοιλιά τα φανταζόμαστε. Έρχεται όμως η στιγμή που βγαίνει ένα συγκεκριμένο παιδί, το οποίο έχει μερικά μόνο από αυτά που είχαμε φανταστή. Όχι όλα. Και ευτυχώς που δεν τα έχει όλα.
Αλίμονο αν ο Θεός μας έδινε τα τέλεια παιδιά, όπως τα είχαμε φανταστή εμείς. Πρώτα απ’ όλα, δεν θα μαζευόταν ο εγωισμός μας με τίποτε πλέον. Δεν θα είχαμε αφορμή για ταπείνωση καμιά. Αλλά ίσως να ήταν πρόβλημα και για τα παιδιά τα ίδια, να ανταποκρίνονται ακριβώς στις προσδοκίες των γονέων. Δεν θα τους έκανε καλό. Έρχεται και το συγκεκριμένο παιδί, το οποίο δεν είναι και στην φυσιογνωμία όπως ακριβώς το περιμέναμε, άσε που μπορεί να μοιάζει στον πεθερό ή στην πεθερά –αυτό είναι άλλη υπόθεση- , δεν είναι τόσο ήσυχο την νύχτα, κλαίει και μας ξυπνάει. Ή, σε μεγαλύτερη ηλικία που παίζει με άλλα παιδάκια, δεν είναι και τόσο ήσυχο στο παιχνίδι, τσακώνεται με τα άλλα παιδιά, τα πειράζει κιόλας μερικές φορές. Και όταν αρχίσει να πηγαίνει σχολείο, δεν ακούγονται και πάρα πολλά «μπράβο». Κι έτσι αρχίζει να πληγώνεται ο γονέας, να τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχε πλάσει για το παιδί του. Δηλαδή, διάβαζε: για τον εαυτό του. Τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχαμε πλάσει για εμάς, όχι για το παιδί μας.
Επομένως, το να αγαπώ το παιδί μου όπως ακριβώς είναι κι όχι όπως θα ήθελα να είναι, αποτελεί μία άσκηση, όχι απλώς αγάπης, αλλά ταπείνωσης. Είναι μία άσκηση, θα λέγαμε, ευχαριστίας – να το πούμε με εκκλησιαστικούς όρους. Δηλαδή, προσπαθώ να γίνω ευχαριστιακός άνθρωπος. Να ευχαριστώ τον Θεό για αυτή την δωρεά του συγκεκριμένου παιδιού που βρίσκεται στην ζωή μου. Και για να μην παίζω θέατρο με τον Θεό και να το εννοώ ότι Τον ευχαριστώ, πρέπει αυτά τα καλά του παιδιού μου να είναι περισσότερα από τα άσχημα όπως το βλέπω εγώ.
Δεν λέω να είμαστε στα σύννεφα και να νομίζουμε ότι το παιδί μας έχει προτερήματα που δεν έχει. Δεν εννοώ αυτό. Αλλά εννοώ, οι αφορμές που μας δίνει χαρά το παιδί μας να είναι περισσότερες από τις αφορμές που μας αγχώνει, που μας νευριάζει. Τότε μόνο θα είμαι γνήσιος προς τον Θεό και θα Τον ευχαριστώ πράγματι και θα αποδέχομαι το παιδί μου όπως πράγματι είναι. Δηλαδή το πραγματικό παιδί μου, όπως είναι στ’ αλήθεια, γίνεται πηγή χαράς και δοξολογίας κι ευχαριστίας. Και στην Θεία Λειτουργία θα μπορώ να ευχαριστήσω, ώστε να έχει το νόημα που της δίνει η λέξη: Θεία Ευχαριστία. Ότι πηγαίνουμε για να ευχαριστήσουμε «υπέρ των φανερών και αφανών ευεργεσιών, των εις ημάς γεγενημένων».
Το δύσκολο μερικές φορές είναι αυτό, να βρούμε πράγματα για τα οποία να ευχαριστούμε τον Θεό για τα παιδιά μας. Και για τον σύντροφό μας το ίδιο. Διάβαζα κάτι που έγραψε προ καιρού ένας άνθρωπος σαράντα χρονών, που έχασε την γυναίκα του από καρκίνο και έμεινε με δυο παιδιά , εννέα και επτά ετών. Είναι Αμερικανός Ορθόδοξος. « Είναι στιγμές που πονάω πάρα πολύ και μου λείπει πάρα πολύ. Αλλά τα καλά που προσέφερε στην ζωή μου το πέρασμά της μου είναι μέσα μου πολύ περισσότερα από τον πόνο της απουσίας της. Κι ευγνωμονώ τον Θεό που πέρασε από την ζωή μου». Ο ίδιος, έγραφε πριν πεθάνει η γυναίκα του, καθώς την έβλεπε πια να σβήνει:
«Είναι κοντά μου και όμως την νοιώθω να φεύγει μακριά μου। Φεύγει και χάνεται από τα χέρια μου . Αυτό με κάνει και πονάω, αλλά με παρηγορεί ότι πάει σε χέρια που την αγαπούν περισσότερο». Συγνώμη για αυτή την παρένθεση, αλλά την βρήκα ωφέλιμη. Λοιπόν ,ας κλείσουμε αυτό το πρώτο θέμα. "


Απόσπασμα από το βιβλίο " Αγαπώ την οικογένεια "

του π. Βασίλειου Θερμού



,,

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

Παιδί , το περιβόλι μου !

...

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος ,φυτευτής , γίνε διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά ! τσεκούρι !τράβα !,
ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
,

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα .


Κωστής Παλαμάς



,

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Ωδή Στον Κύριο !

...



,
Τι λόγια Θεέ μου εγώ να βρω ,
να 'ρθω να Σου μιλήσω ,
και πώς μπροστά Σου να σταθώ ,
και πώς να ξεκινήσω ; ...



,
,
,
Δώσε μου λόγια Εσύ να πω
και κάν΄ τα ένα ποτάμι ,
να τρέχει γάργαρο νερό
στα πόδια Σου να φθάνει !


( Γερόντισσα Θεονύμφη )
κατά κόσμο Μαίρη Αλεξοπούλου
,
Εύχομαι στον κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής ένα όμορφο κι΄ ευλογημένο ,
αυγουστιάτικο απόγευμα , υπό την σκέπη και τη χάρη της Γλυκιάς μας Παναγιάς .
,
Διαβάτης
,
( Γνωρίζει κάποιος από σας σε πιο μοναστήρι λίγο έξω από την Αθήνα μονάζει η γερόντισσα Θεονύμφη ; )


,




,

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

Αφήνοντας πίσω τις διακοπές . . .

...

Σήμερα , μετά από μια ζεστή αυγουστιάτικη πορεία
επανήλθαμε πίσω στις δουλειές μας .
Αλλού μας κούρασαν και αλλού μας ξεκούρασαν
και οι φετεινές διακοπές .
Ήταν μια φυγή και μια απόδραση από το άγχος
και την ένταση όλης της χρονιάς ,
που χρειαζόντουσαν οι ψυχές μας
για να αναζωογονηθούν , να πάρουν μπρός ,
να συνεχίσουν το υπόλοιπο της πορείας ,
βάζοντας νέους στόχους , αφήνοντας πίσω
φθοροποιά γεγονόντα , που τις βάραιναν ,
και τις εμπόδιζαν στην συνέχιση του αγώνα
και της ανάβασης προς την κορυφή .


Δόξα τω Θεώ !
,

Απλόχερα ο Κύριος Του Ουρανού και της γης μας χαριζει καθημερινά τα Δώρα Του ,
με το που ανοίγουμε τα μάτια μας κάθε πρωί .
Είτε βρισκόμαστε σε διακοπές , είτε σε αδράνεια ,
είτε στην καθημερινή συνηθισμένη μας πορεία .
Συνοδοιπόρος πιστός , και σύντροφος σταθερός στη ζωή μας ,
στην κάθε μας στιγμή συμπορεύεται μαζί μας ,
μας ενισχύει στον αγώνα μας ,
μας ενθαρρύνει στις αδυναμίες μας ,
μας στηρίζει στις πτώσεις μας ,
μας δυναμώνει στις ανασφάλειές μας ,
χαρίζοντάς μας της δική του δύναμη ,
τη δική Του πνοή , τη δική Του συμπαράσταση ,
για την συνέχιση αυτής της πορείας προς Το Φως !


Εύχομαι καλή συνέχεια σε κάθε διαβάτη και οδοιπόρο της ζωής .
Ανάλαφροι τώρα πια , ας συνεχίσουμε τον αγώνα ,
με συνοδοιπόρους στην ζωή μας ,
Τον Αγαπημένο μας Ιησού Χριστό , και την Γλυκειά Του Μάνα Παναγιά ,
που όλο τον Αύγουστο μας στήριζε και μας παρηγορούσε
με τις αυγουστιάτικιες παρακλήσεις που απευθύναμε προς Αυτήν ,
και τις θερμές ικεσίες που καταθέταμε ενώπιών της.


Ολόφωτες διαδρομές ας έχει στην δική του ψυχή ο καθένας μας .
.
Διαβάτης






Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

Για σένα . . .

...


Για σένα ,


που τόσο πολύ άλλαξες τη ζωή μου


με το πέρασμά σου ...,


Διαβάτης










Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

Αυγουστιάτικοι Ύμνοι !

...



«Επιθυμώ Παναγία ,

τα κάλλη του Παραδείσου,

τον μυρισμόν και τα άνθη,

και την τερπνήν ευωδίαν,

και τας ωδάς των Αγγέλων,

όταν υμνούν τον Υιόν Σου . ",..





Όταν τον πιο πάνω ύμνο τον ακούς σε μιαν κατανυκτική ατμόσφαιρα ,

να τον ψέλνουν ψυχές και χείλη , που άλλον δεν έχουν πόθο , από το να

υμνούν Τον Κύριο Ιησού Χριστό και Την Μεγαλόχαρη Μητέρα Του ,

τότε ανεβαίνεις μαζί με τις ωδές και 'συ σε μονοπάτια Ουράνια ,

ακουμπάς Τον Πανάγιο χιτώνα της Παναγίας μας , και πέρνεις δύναμη

σε ό,τι κι΄ αν σου συμβαίνει στη ζωή , όποιες στεναχώριες κι΄ αν βαραίνουν

τους ώμους σου ... και προχωράς ...


Ας είναι ευλογημένη η πορεία ολονών μας προς Τον Δεκαπενταύγουστο

Της Γλυκειάς μας Παναγιάς .


Είσαστε όλοι στη σκέψη μου και την προσευχή μου.


Διαβάτης

,

,


,