Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Η αξία της Ταπείνωσης !

...
" Πο­λύ λε­πτό θέ­μα η τα­πεί­νω­ση. Δεν α­πα­σχο­λεί μό­νο τους πο­λύ χα­ρι­τω­μέ­νους, αλ­λά και αυ­τούς που θέ­λουν να είναι ευά­ρε­στοι στον Θε­ό.

Τι εί­ναι ό­μως η τα­πεί­νω­ση; Τι την χα­ρα­κτη­ρί­ζει;

Εί­ναι η με­γα­λύ­τε­ρη απ’ ό­λες τις α­ρε­τές και μη­τέ­ρα ό­λων.

Απ’ την τα­πεί­νω­ση ε­πέρχο­νται η α­γά­πη, η υ­πο­μο­νή, η ε­λε­η­μο­σύ­νη, η θυ­σί­α.

Για τον τα­πει­νό άν­θρω­πο δεν υ­πάρ­χει το «ε­γώ».

Ε­κεί­νο που τον κυ­ριεύ­ει εί­ναι η η­ρε­μί­α, η α­πά­θεια προς τις ε­ξω­τε­ρι­κές φρο­ντί­δες, την τρο­φή, τις η­δο­νές ...

Στη­ρί­ζεται εξ ο­λο­κλή­ρου στο Θε­ό, και εί­ναι σί­γου­ρος για την ά­με­ση πα­ρο­χή βο­ή­θειας απ’ το μέ­ρος Του.

Δεν υ­πάρ­χει κά­τι που να θε­ω­ρεί δι­κό του.

Α­κό­μη τη Χά­ρη του Θε­ού δε θέ­λει να την α­να­γνω­ρί­ζει στον ε­αυ­τό του,

αλ­λά να τον υ­πο­βαθ­μί­ζει χί­λιες φο­ρές πιο πο­λύ.

Δεν ε­πι­ζη­τεί να βρί­σκει ευ­και­ρί­ες, ώ­στε να ε­πι­δεικνύ­ει τα προ­σό­ντα του,

αλ­λά σε κά­θε του κί­νη­ση γί­νε­ται χώ­μα για τους άλ­λους.

Δεν υ­πάρ­χει θέ­λη­μα γύ­ρω απ’ τον ε­αυ­τό του, αλ­λά γύ­ρω απ’ τους άλ­λους.

Ο τα­πει­νός άν­θρω­πος ό­σο εμ­βα­θύ­νει την α­ρε­τή αυ­τή

έρ­χε­ται σ’ έ­να ε­πί­πε­δο να δια­κρί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο τα α­μαρ­τή­μα­τά του

και να ζη­τά πε­ρισ­σό­τε­ρο η βο­ήθεια του Θε­ού μέσω της προ­σευ­χής.

Στην προ­σευ­χή του προς το Θε­ό θέ­λει να προσεύ­χε­ται για ό­λο τον κό­σμο

και βά­ζει τε­λευ­ταί­ο την ε­αυ­τό του.

Ό­μως ποια η αξί­α της τα­πεί­νω­σης;

Ο­φεί­λου­με να εί­μα­στε ταπει­νοί, για­τί κα­τά τη χρι­στια­νι­κή ζω­ή

μι­μού­μα­στε το Χρι­στό.

Η ά­σκη­ση της τα­πεί­νω­σης μας κα­θα­ρί­ζει απ’ τα πά­θη.

Μας φέρ­νει σε ε­πα­φή με το Χρι­στό,

ό­ταν τα­πει­νό­φρο­νες α­ντι­κρύ­ζουεμ το πρό­σω­πό Του

στο πρό­σω­πο του πλησί­ον μας.

.
" Για να φτά­σει κά­ποιος στην α­γιό­τη­τα, η ο­δός εί­ναι:
πρώ­τον η τα­πεί­νω­ση, δεύ­τε­ρον η τα­πεί­νω­ση, τρί­τον τη τα­πεί­νω­ση."

(Λό­γοι του Α­γί­ου Αυγου­στί­νου προς τον Διό­σκου­ρο).
.

Η α­ξί­α της τα­πεί­νω­σης δια­φαί­νε­ται κα­λύ­τε­ρα μέ­σα απ’ την ε­πιτυ­χή ά­σκη­ση αυ­τής,

ό­που σύ­ζυ­γοι δε τσα­κώ­νο­νται, α­δέλ­φια δεν φθο­νού­νται,

αλλά και στην πνευ­μα­τι­κή και κοι­νω­νι­κή ζω­ή ,

ό­που η καρ­διά θέ­λει να δια­φυ­λάττει κα να ε­φαρ­μό­ζει συ­νέ­χεια το λό­γο του Θε­ού. "

( Παντούλα Παπαδογιάννη )

......................................

.
Η Αρετή της Ταπείνωσης μοιάζει με την ομορφιά που χαρίζουν

σιωπηλά τα αγριολούλουδα του δάσους !

Ανθίζουν μόνα τους , χωρίς κανείς να τα προσέχει ,

κι΄ όμως το άρωμά τους και η ομορφιά τους είναι τόσο ξεχωριστά .

.
Και κάνοντας αυτές τις σκέψεις έρχονται στο μυαλό μου,
οι στίχοι του όμορφου τραγουδιού " Ο Μενεξές " :

" Λουλούδι όμορφο σεμνό ,
συ μενεξέ μου ,
γιατί είσαι τόσο ταπεινό ,
απαντησέ μου ...

Γιατί το ρόδο είναι λαμπρό
πάνω σε θρόνο,
κι΄ εσύ ζεις όλο τον καιρό
στο χώμα μόνο ; ...

Και μ΄ απαντάει ο μενεξές :
δεν θέλω θρόνο ,
δεν θέλω δόξες και τιμές ,
δεν καμαρώνω .

Οι θρόνοι πέφτουνε συχνά ,
δεν τους ζηλεύω,
και προτιμώ στα χαμηλά
να βασιλεύω ! "

.
Εύχομαι ο Κύριος , να χαρίσει σε όλους μας την αρετή της ταπεινώσεως,

και όπως ο Ίδιος πέρασε απ΄ αυτή τη ζωή τόσο ταπεινά και αθόρυβα,

ν΄ ακολουθήσουμε κι΄ εμείς αυτήν τον όμορφο δρόμο ,

και κάπου στην πορεία θα Τον συναντήσουμε !

.
Εύχομαι μιαν όμορφη μέρα σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής.

.

Διαβάτης

.

.

6 σχόλια:

ΑΝΘΗ είπε...

Καλησπέρα, Αργυρούλα μου!

Η πραγματική ταπείνωση βρίσκεται στο χτύπημα που δίνουμε στο φίδι του εγωισμού, το οποίο φωλιάζει μέσα στην καρδιά μας και την "τρώει".
Τέτοιες στιγμές, σκέφτομαι τη συντριβή του Δαβίδ στον 50ο ψαλμό: "Θυσία τῷ Θεῷ, πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην, ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει". Κι αναρωτιέμαι: Ο άνθρωπος με τη ζωή του σήμερα, θα φθάσει ποτέ να αντιληφθεί την αξία της ταπείνωσης και να μιμηθεί το Χριστό, του οποίου το πέρασμα από αυτή τη ζωή ήταν τόσο αθόρυβο, αλλά ο απόηχός Του τόσο ηχηρός;

Ανώνυμος είπε...

ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΑΣ !

Διαβάτης είπε...

@ ΑΝΘΗ ,

Αγαπημένη μου Ανθή , σ΄ ευχαριστώ για την όμορφη τοποθέτησή σου .

Κάποιος μου είπε και μια μέρα ,
πως η πόρτα του παραδείσου , είναι πολύ χαμηλή . Θα μπορέσουν να μπούν απ΄ αυτήν μόνο τα παιδιά , και οι ταπεινοί άνθρωποι!

Καλή μέρα να έχεις αγαπημένη μου Ανθή.

Την αγάπη μου.

Διαβάτης είπε...

@ Ανώνυμος ,

Σας ευχαριστώ . Όμως δεν είναι δικό μου το ποίημα . Από κάποιων όμορφων εποχών τις κατασκηνώσεις είναι ανάμνηση . Και ταίριαζε όμορφα με την παρούσα ανάρτηση.

Καλή μέρα να έχεις.

Ανώνυμος είπε...

ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΩΡΑΙΕΣ ΑΡΕΤΕΣ ΜΟΛΙΣ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΠΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΜΕ...

Διαβάτης είπε...

@ Ανώνυμος ,

Kαλέ μου φίλε ή φίλη .
Δεν είμαστε άγιοι , απλά αγωνιζόμαστε .
Επιδή θα ξαναπεινάσουμε δεν πρέπει να τρώμε ; ...
Το ίδιο και με τα πάθη και τα ελατώματά μας . Προσπαθούμε να τα νικήσουμε με τον αγώνα μας ...
Θα πέσουμε σίγουρα , και θα επαναστατήσουμε , άνθρωποι είμαστε.
Μα θα ξανασηκωθούμε και θα συνεχίσουμε τον αγώνα .
Ας μην ξεχνάμε , δεν είμαστε μόνοι.
Έχουμε συνοδοιπόρο Τον Χριστό .

Καλή δύναμη . Ο Θεός μαζί σου.