Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012

Η Ταπείνωση ! Το μονοπάτι για Τον Ουρανό !

...

« Ο­σο ει­σαι σπου­δαιος, αλ­λο τό­σο νά ει­σαι τα­πει­νός. Ο­ταν α­νεβεις ψη­λά, ε­χεις α­νά­γκη νά πά­ρεις τά μέ­τρα σου, γιά νά μήν πέ­σεις... Για­τί εχεις με­γά­λη ι­δέ­α γιά τόν ε­αυ­τό σου, ενω ει­σαι αν­θρω­πος, συγ­γε­νής μέ τή γη, τό ι­διο πράγ­μα μέ τή στά­κτη σέ ο­λα: καί στή φύ­ση καί στή γνώ­μη καί στήν ε­κλο­γή των πραγ­μά­των. Σή­με­ρα ει­σαι πλού­σιος, αυ­ριο φτω­χός· σή­με­ρα υ­γι­ής, αυ­ριο αρ­ρω­στος· σή­με­ρα χα­ρού­με­νος, αυ­ριο λυ­πη­μέ­νος· σή­με­ρα δο­ξα­σμέ­νος, αυ­ριο πε­ρι­φρο­νη­μέ­νος· σή­με­ρα νέ­ος, αυ­ριο γέ­ρος. Μή­πως κά­τι α­πό τά αν­θρώ­πι­να πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρό; Η μή­πως, α­ντί­θε­τα, τό κα­θε­τί μι­μει­ται τήν κί­νη­ση των πο­ταμων πού κυ­λουν; Δέν προλα­βαί­νου­με κα­λά κα­λά νά τό δου­με, καί μας ε­γκατα­λεί­πει πιό γρή­γο­ρα α­πό τή σκιά. Για­τί λοι­πόν, αν­θρω­πέ μου, ε­χεις α­λα­ζονεί­α, ενω ει­σαι κα­πνός, μα­ταιό­τη­τα; Πράγματι, ο αν­θρω­πος ταυ­τί­ζε­ται μέ τή μα­ταιό­τη­τα. Οι η­μέ­ρες της ζωης του ει­ναι σάν χορτάρι. Ξε­ραί­νε­ται τό χορτά­ρι καί τό αν­θος του πέ­φτει μα­ρα­μέ­νο»


«Νά ει­σαι τα­πει­νός» !




Η ταπείνωση είναι μία σκάλα με εκατομμύρια σκαλοπάτια. Το πρώτο σκαλοπάτι πατά στη γη, και το τελευταίο, ακουμπά Στον Ουρανό.



Ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη βασίλεια των ουρανών είναι η ταπείνωση.Όταν αύτη ριζώσει στη ψυχή, θα φέρει όλες τις άλλες αρετές και την ελπίδα της σωτηρίας.


Ο 'Οσιος Θεοφάνης ο 'Εγκλειστος μας συμβουλεύει :



" Ταπείνωση θ’ αποκτήσετε κάνοντας έργα ταπεινά, σηκώνοντας αγόγγυστα κάθε προσβολή και περιφρόνηση, βάζοντας τον εαυτό σας κάτω απ’ όλους τους ανθρώπους, καλλιεργώντας μέσα σας την αυτομεμψία και αυτοεξουθένωση. Αγάπη θ’ αποκτήσετε κάνοντας εργα αγάπης. Αυτά αρχικά απαιτούν την άσκηση βίας στη ψυχή, με τον καιρό όμως γίνονται δίχως δυσκολία, με προθυμία και ευχαρίστηση. Πρέπει να ξέρετε, πάντως, πως η αγάπη αυξάνεται φυσικά και αβίαστα μαζί με την ταπείνωση. Γιατί οσο μειώνεται ο εγωισμός μας, τόσο φουντώνει η φλόγα της αγάπης μας στο Θεό και τον πλησίον."



,,

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

Ο πόθος του Ζακχαίου να δει Το Χριστό !

...

Όπως ο Ζακχαίος, πρέπει ο καθένας μας ν΄ ανεβεί σ' ένα δέντρο, για να μπορέσουμε να δούμε Τον Κύριο !



Αρκεί να δείξουμε την καλή μας διάθεση , τον πόθο μας να πλησιάσουμε Τον Χριστό , και ο ίδιος ο Κύριος είναι έτοιμος να έρθει κοντά μας , και να ζητήσει να φιλοξενηθεί στην καρδιά μας !



«Σπεύσας κατάβηθι», δηλαδή ταπεινώσου· είπε τότε στο Ζακχαίο , και το ίδιο λέει και σε μας σήμερα .



«σήμε­ρον γαρ εν τω οίκω σου δει με μείνε»



Στη λέξη οίκος πρέπει να δοθεί το νόημα, καρδιά. Βέβαια, λέει ο Κύριος, ανέβηκες ψηλά στο δέντρο και υπερνίκησες μερικές από τις γήινες επιθυμίες σου, γιατί ήθελες να με δεις, δηλαδή, ήθελες να μπορείς να με βλέπεις όταν εγώ ερχόμουν στην καρδιά σου, άλλα βιάσου τώρα να κατεβείς για να ταπεινωθείς, γιατί δεν πρέπει να στέκεσαι τόσο ψηλά και να νομίζεις, πώς είσαι καλύτερος από τους άλλους. Και, όπως γνωρίζεις, εγώ κατοικώ στις ταπεινές καρδιές. «Και σπεύσας κατέβη και υπεδέξατο αυτόν χαίρων»



Ο Ζακχαίος γνώριζε, ότι η καρδιά, που υποδεχόταν τον Κύριο, έπρεπε να αδειάσει από οτιδήποτε άλλο. Έπρεπε να θυσιάσει όλα τα αθέμιτα πλούτη πού είχε αποκτήσει. Γιατί το να είναι κανείς πλούσιος σε υλικά αγαθά, είναι σαν να είναι φτωχός σε πνευματικά αγαθά.



Όσο λιγότερα έχεις τόσο πιο απλός γίνεται ο τρόπος της ζωής σου. Όταν πετάξεις από πάνω σου ό,τι περιττό έχεις, συγκεντρώνεται η καρδιά σου στον πυρήνα της. Εκεί είναι και ο δρόμος που οδηγεί στη βασιλεία του Θεού.



Με τον τρόπο αυτό γίνεται και η προσευχή πιο απλή। Και η προσευχή οδηγεί τον άνθρωπο σε μια αυτοσυγκέντρωση γύρω από τον πυρήνα της καρδιάς του. Εκεί στα βάθη της καρδιάς μονάχα ανακαλύπτει ότι είναι το πιο αναγκαίο: την προσευχή της εκζήτησης του θείου ελέους.



Με την πνευματική εργασία, που κάνει, αυξάνει την πίστη του (Λουκά ιζ' 5) και με την προσευχή του αυξάνει τις πνευματικές του δυνάμεις. Έτσι η προσευχή και η εργασία ζουν το ένα από το άλλο, ώσπου γίνονται ένα. Η εργασία του γίνεται προσευχή και η προσευχή εργασία. Αυτό ονομάζουν οι άγιοι πνευματική δραστηριότη­τα, καρδιακή προσευχή.
,

Πηγή: Τίτο Κολλιάντερ, Ο δρόμος των ασκητών, εκδ. «Ακρίτας»



,









Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Αγάπη !

..

Η πραγματική αγάπη είναι πάντοτε συνυφασμένη με την προσφορά, τη θυσία, την ανιδιοτέλεια. Αγάπη είναι να χαίρεσαι με αυτόν που χαίρεται και να λυπάσαι με αυτόν που πονά. Αυτός που αγαπά ανέχεται τον άλλο με τις ατέλειές του χωρίς να τον περιφρονεί, χωρίς καν να τον κάνει να νιώθει άσχημα για αυτό που είναι. Όταν αγαπάς ενδιαφέρεσαι τι θα γίνει ο άλλος, χωρίς όμως αυτό το ενδιαφέρον να γίνεται καταπίεση και επιβολή. Και αυτό, διότι η πραγματική αγάπη εμπεριέχει τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου, την εκτίμηση προς την προσωπικότητά του.
,,

Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι σαν ένα δέντρο που σιγά σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του. Από εμάς το μόνο που απαιτείται είναι να φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργειά της, καθώς επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά.


Εύχομαι σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της Ζωής ένα όμορφο , ξεκούραστο κι΄ ευλογημένο σαββατοκυρίακο .


Διαβάτης


,

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012

Σήμερα ...

...
Μες της ψυχής μου το μανουάλι
κρατάω αναμένο το καντυλάκι σου ,
και σ΄ αντικρύζω λευκοντυμένο ,
σαν γιασεμάκι ανθισμένο
μες Τον Παράδεισο !

Η θύμησή σου ένα μπουμπούκι
μες τη ψυχή μου σιωπηλά ,
είναι για πάντα εκεί ανθισμένο
και ευωδιάζει μυστικά !

Διαβάτης




,




,

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012

" Πολύτιμο πετράδι η κάθε μέρα , η κάθε στιγμή της ζωής μας! "

...
Η ζωή είναι δώρο από το Ζωοδότη, δεν είναι τυχαία.
Ο χρόνος της ζωής μας αρχίζει από τήν πρώτη στιγμή τής συλλήψεώς μας καί φθάνει μέχρι τήν στιγμή πού η ψυχή αποχωρίζεται από τό σώμα και πέρνει το ταξίδι για την αιωνιότητα.
Ο βίος του ανθρώπου είναι αγώνισμα και ο χρόνος της επίγειας ζωής του είναι στάδιο. Η πρώτη δωρεά του Θεού στον άνθρωπο είναι ο χρόνος του βίου του, η επίγεια ζωή του.
Πρέπει νά αφιερώνουμε τόν υπόλοιπο χρόνο τής ζωής μας στόν Θεό καί νά ζητάμε από Αυτόν νά μάς βοηθήση νά τόν περάσουμε μέ ειρήνη καί μετάνοια.
Γι΄ αυτό και αισθάνομαι πως η κάθε μέρα , η κάθε στιγμή της ζωής μας , είναι ένα πολύτιμο πετράδι για τον καθένα μας , το οποίο πρέπει να διαφυλάττουμε όπως κάθε πολύτιμο αγαθό που έχουμε .
«Το θέμα όμως δεν είναι ότι έχουμε λίγο χρόνο ζωής, αλλά ότι σπαταλάμε μεγάλο μέρος του άσκοπα !»

Αν τη ζωή τη χρησιμοποιήσουμε με σεβασμό, περίσκεψη και φειδώ είναι σίγουρα αρκετά μεγάλη. Ο άνθρωπος γενικά δεν εκτιμά τον χρόνο, τον αφήνει να κυλά ανεκμετάλλευτα, τον σπαταλά εύκολα, δεν τον αξιοποιεί, δεν τον χρησιμοποιεί χρήσιμα.

Στη ζωή δίνουμε εξετάσεις. Αν νικήσουμε τα πάθη μας, αν αγαπήσουμε την αγάπη, αν μισήσουμε την κακία, αν γνωρίσουμε τον εαυτό μας, αν συναντήσουμε τον Θεό। Τότε έχουμε βρει τον σκοπό, τον στόχο, το νόημα της ζωής. Έχουμε κερδίσει τις εξετάσεις. Αισθανόμεθα μύρο αιωνιότητος. Δε φοβόμαστε τον θάνατο. Δε μας κουράζει η ζωή. Μετανοούμε . Ελπίζουμε. Χαιρόμαστε. Τότε έχουμε ήδη κερδίσει την αιωνιότητα ...

Παρασυρόμενη από τις σκέψεις μιας φίλης , που προβληματίστηκε με την ανάρτησή της http://anthiteacherwoman.blogspot.com/για τη σημασία του χρόνου , ανάτρεξα κι΄ εγώ σε κάποιες σκέψεις και συλλογισμούς , και στα γραπτά των πατέρων για τη σημασία του χρόνου της ζωής μας . Κάποιες σκέψεις του μοναχού Μωϋσή αγιορείτη , και του πατρός Ανδρέα Αγαθοκλέους , μοιράζομαι πιο πάνω μαζί σας .

«Χίλια χρόνια ὡς ήμέρα μία ἐνώπιόν Σου Κύριε», λέει ο ψαλμωδός .

Ας σκεφτόμαστε με σοβαρότητα τον υπόλοιπο της ζωής μας, προσευχόμενοι : «Τον ὑπόλοιπον χρόνον τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνη, καί μετανοία ἐκτελέσαι...» καί «χριστιανικά τα τέλη τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἀνώδυ­να, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά καί καλήν ἀπολο­γίαν την επί του φοβερού Βήματος του Χριστού αιτησώμεθα» .
« Π α ρ ά σ χ ο υ Κ ύ ρ ι ε » .

Εύχομαι σε όλους σας ένα όμορφο , ειρηνικό κι΄ ευλογημένο βράδυ , πάντοται υπό την σκέπη και την προστασία Της Γλυκιάς μας Παναγιάς .



Διαβάτης

( Υ.γ. Αγαπημένη Ανθή σ΄ ευχαριστώ που οδήγησες κι΄ εμένα σ΄ αυτούς τους προβληματισμούς ... http://anthiteacherwoman.blogspot.com/2012/01/blog-post_16.html)
,


Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

" Οι δυο καλόγεροι " . . .

,,,

Δυο καλόγεροι που πήγαιναν σε προσκύνημα , έφτασαν στο πέρασμα ενός ποταμού. Εκεί είδαν μια πολύ όμορφη κοπέλα , που αναρωτιόταν τι να κάμει , μιας που το ποτάμι ήταν βαθύ και δεν μπορούσε να το περάσει . Χωρίς πολλά πολλά , ο ένας από τους δύο καλόγερους , την πήρε στην πλάτη του και την πέρασε στην άλλη όχθη , όπου την άφησε στην στεριά στις όχθες του ποταμού . Ύστερα οι καλόγεροι συνέχισαν το δρόμο τους . Ο άλλος καλόγερος όμως , μετά από μια ώρα άρχισε να γκρινιάζει : " Ασφαλώς δεν ήταν σωστό ν΄ αγγίξεις τη γυναίκα . Είναι αντίθετο προς τις εντολές Του Θεού να έρχεσαι σε στενή επαφή με γυναίκες . Πώς μπορείς να κάνεις κάτι που είναι αντίθετο με τους κανόνες των μοναχών ; " Ο καλόγερος που κουβάλησε τη γυναίκα , προχωρούσε σιωπηλός . Κάποια στιγμή όμως είπε : " Eγώ κουβάλησα τη γυναίκα και την άφησα στην όχθη του ποταμού πριν από μια ώρα ! Για μένα τέλειωσε εκείνο το γεγονός ... εσύ γιατί την κουβαλάς ακόμη ; " ...


Το πιο πάνω διδακτικό κειμενάκι είναι απόσπασμα από το βιβλίο " Βάλσαμο για τη ψυχή " που μου χάρισε πριν λίγο μια πολύ καλή και ευγενική φίλη , την οποία ολόθερμα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου .


Πόσα στ΄ αλήθεια παιγνίδια , και σε πόσες παγίδες μας ρίχνει το ίδιο μας το μυαλό ,και οι λογισμοί και οι σκέψεις μας. Είναι ένας σκοτεινός και ατελείωτος λαβύρινθος , που αν παγιδευτούμε μέσα σ΄ αυτό ,δύσκολα θα βρούμε τη σωτήρια διέξοδο ... Ας μην πέφτουμε εύκολα στις παγίδες του πονηρού ,που στήνει καθημερινά στο δρόμο μας , με τις πλεκτάνες των λογισμών μας . Ας μην ανοιγόμαστε σε κουβέντα μαζί τους , και ας μην υποκύπτουμε στα τεχνάσματα του πονηρού , να μας οδηγήσει σε λάθος μονοπάτια ...


Ας έχουμε " πάντα ανοικτά , πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας " !


Εύχομαι σε όλους ένα όμορφο βράδυ !


Διαβάτης
,



,

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012

Συνομιλίες

...

"Κύριε, είσαι κρυμμένος πίσω απο τόσα αινίγματα,
ίσκιους, σκοτεινές παραβολές...
πώς να σε βρω;
Όμως είναι στιγμές που σ'αναγνωρίζω:
μια ξαφνική αφθονία στην καρδιά μου Σε προδίνει.

Κύριε μόνο με την σιωπή σε νοιώθουμε.
Κάθε ομιλία σε πληγώνει.
Κι οι λέξεις μας είναι τα τραύματά σου απ΄όπου,
μαζί με το αίμα σου στάζει και λίγη απεραντοσύνη.

Κύριε, είσαι το καθημερινό ψωμί μας,
η μεγάλη νοσταλγία μας να ξαναγυρίσουμε - πού;
Είσαι η μήτρα που θα μας γεννήσει με το θάνατό μας.
Αμήν. "

Τάσος Λειβαδίτης



,

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Φως !

...

"Μέγας εἶ, Κύριε, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου, καὶ οὐδεὶς λόγος ἐξαρκέσει πρὸς ὕμνον τῶν θαυμασίων σου ! "


Κλῖνον, Κύριε, τὸ οὖς σου, καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν, ὁ ἐν Ἰορδάνῃ βαπτισθῆναι καταδεξάμενος, καὶ ἁγιάσας τὰ ὕδατα· καὶ εὐλόγησον πάντας ἡμᾶς, τοὺς διὰ τῆς κλίσεως τῶν ἑαυτῶν αὐχένων σημαίνοντας τὸ τῆς δουλείας πρόσχημα. Καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ἐμπλησθῆναι τοῦ ἁγιασμοῦ σου διὰ τῆς τοῦ ὕδατος τούτου μεταλήψεώς τε καὶ ῥαντισμοῦ, καὶ γενέσθω ἡμῖν, Κύριε, εἰς ὑγείαν ψυχῆς καὶ σώματος.


Σὺ γὰρ εἶ ὁ ἁγιασμὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν, καὶ εὐχαριστίαν, καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, καὶ τῷ Παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Εύχομαι στον καθένα σας ξεχωριστά μια όμορφη , ευλογημένη , φωτεινή μέρα ,

πλημμυρισμένη με την ευλογία Του Παναγίου Πνεύματος , και υπό την σκέπη Του Ιησού μας Χριστού !


Το Φως Του Ουρανού να φωτίζει το δρόμο σας και τις ψυχές σας.


Χρόνια Πολλά !


Διαβάτης

,

Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2012

2 0 1 2 !

...

Ευλογημένο ,

Ειρηνικό ,

Γεμάτο αγάπη ,

στοργή ,

καλοσύνη ,

συμπόνια ,

προκοπή ,

πλημμυρισμένο από Φως Ουράνιο !


,

Χ ρ ό ν ι α Π ο λ λ ά !

,

,

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

Στο κατώφλι της Νέας Χρονιάς !

...

Ελάχιστες ώρες απομένουν να αποχαιρετήσουμε και αυτή τη χρονιά .


Και σκέψη μου σήμερα ... όχι άλλες μέριμνες , όχι άλλα τρεχάματα , όχι άλλες σκοτούρες .


Μονάχα δυό μεγάλες " συγνώμες " .


Η πρώτη και σημαντικότερη , στον Πλάστη και Τον Δημιουργό μου. Για κάθε σκέψη , πράξη , λόγο , που Σε πόνεσαν. Που Σου ξανακάρφωσαν τα καρφιά στις παλάμες , που Σου ξαναλόγχισαν Την πλευρά , που Σου ξαναπότισαν το ξύδι και τη χολή , που Σου ξαναμάτωσαν Την Καρδιά . Συγνώμη !


Η δεύτερη , εξίσου σημαντική , σ΄ εσένα .


Σ΄ εσένα τον σύζυγο , τον σύντροφο , τον φίλο , τον αδελφό , την αδελφή , το παιδί , τον πατέρα , την μητέρα , τον κάθε διπλανό , μα και μακρινό συνοδοιπόρο , στην πορεία της ζωής , που πίκρανα , που στεναχώρεσα , που πόνεσα , που λύπησα , είτε θεληματικά, είτε άθελά μου .


Συγνώμη σε όλους εσάς , για 'ο,τι έσφαλα απέναντί σας !

Που δεν σας ανέκτηκα όσο έπρεπε , που δεν υπέμεινα με υπομονή .

Το κάθε φταίξιμο είναι δικό μου , που πηγάζει μέσα απ΄ τον ανελέητο εγωισμό μου , που καλλιεργώ , με τα πάθη και τα θέλω μες την ψυχή μου , και μου στερεί τη χαρά και την αγάπη απ΄ τη ζωή .


Με την συναίσθηση της ευθύνης , απέναντι Στον Θεό , και στον αδελφό μου , με αυτές τις σκέψεις , και αυτές τις δύο μεγάλες "Συγνώμες " , θέλω να αποχαιρετήσω αυτή τη χρονιά που μας φεύγει .


Ας έχει ο καθένας μιαν ευλόγημένη και γεμάτη αγάπη χρονιά .


Διαβάτης


( Πολύ προσωπικές σκέψεις από το ημερολόγιό μου )

,

,

Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Ήρθες ...

,,,

Ήρθες αργά, πολύ αργά…
Δεν έχει τόπο η καρδιά να σου χαρίσει.
Ήρθαν εδώ απ’ το πρωί
ξένοι πολλοί, περαστικοί κι έχει γεμίσει.
,

Μα στάσου…έχω μια σπηλιά
σε μιαν απόμερη γωνιά
εκεί πιο πέρα.
Μπορείς για λίγο να σταθείς,
μα άλλο πια μη μ’ ενοχλείς,
θα φτάσει η μέρα.
,

Πώς με κοιτάς; πώς να στο πω
δεν έχω μέρος πιό καλό,
πιό βολεμένο…
Άγνωστε, σήμερα στη γη
γιορτάζουνε το θείο παιδί
και δεν προφταίνω.
,

Να! θα σ’ ανάψω εδώ φωτιά
με λίγα φρύγανα ξερά…
μα Συ, δακρύζεις;
Οι ξένοι μου με καρτερούν
-δεν τους ακούς που τραγουδούν;
μη μ’ εμποδίζεις.
,

Ξένε, παράξενα κοιτάς…
Πες μου, ποιός είσαι, τί ζητάς;
Δε σε γνωρίζω.
Μια Βηθλεέμ μικρή, φτωχή
σαν τότε πούχες γεννηθεί, λες, σου θυμίζω ; …
,

Μίλησε κι άλλο, αγνή φωνή·
να φτερουγίζει μου η ψυχή
νιώθω βαθειά μου·
έλα πιο μέσα, στην καρδιά
μη φεύγεις, μη … Μορφή γλυκειά,
μείνε κοντά μου.
,

(Μ. Λαμπρινού)


Εύχομαι σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής Ευλογημένα , Ειρηνικά Χριστούγεννα , πλημμυρισμένα Θείο Φως Του Ουρανού , ζεστές καρδιές , αγάπη , στοργή , καλοσύνη ...


Διαβάτης


,

Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011

Χρέος !

...

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα
και αισθάνομαι έντονα ένα αξεπλήρωτο χρέος προς τον καθένα σας ...


Σε σένα , που τόσο αυθόρμητα σε κατακρίνω ...


Σε σένα , που με τα απότομα λόγια μου σε πίκρανα...


Σε σένα , που με τον φουντωμένο μου εγωϊσμό , δεν αποδέκτηκα την διαφορετική γνώμη σου ...


Σε σένα , που με την ιδιομορφία του χαρακτήρα σου , δεν σε ανέχομαι με αγάπη ...


Σε σένα , που με την άπρεπη συμπεριφορά μου , σε πλήγωσα ανεπανόρθωτα ...


Σε σένα , που ενώ τόσο με νοιάζεσαι , ποτέ δεν σου έδωσα την ανάλογη αξία και σημασία...


Σε σένα , που τόσο υποφέρεις με τα δικά σου προβλήματα , όμως ποτέ μου δεν κάθησα να σε ακούσω με υπομονή ....


Σε σένα , που ενώ μου δίνεις τόση αγάπη και κατανόηση , ποτέ μου δεν το εκτίμησα...


Σε σένα , που προσεύχεσαι και αγωνιάς για μένα ...


Σε σένα , που νοιάζεσαι και ρωτάς για μένα ...


Σε σένα , που ποτέ δεν σου 'δωσα σημασία ...


Σε σένα , που προσπέρασα αδιαφορώντας , βλέποντάς σε στο δρόμο να ζητάς ελεημοσύνη...
,
Μα και σε σένα , που δεν σ΄αγάπησα όσο έπρεπε , ώστε να γίνει η αγάπη μου φωλιά να σε ζεστάνει και να σε μεγαλώσει εντός της ...

Σε σένα , αγαπημένο μου παιδί , αγαπημένε σύντροφε και συνοδοιπόρε της ζωής μου , αγαπημένε μου φίλε και φίλη, αγαπημένοι μου γονείς , αγαπημένα μου αδέλφια , αγαπημένε μου συνάδελφε , αγαπημένε μου γνωστέ και άγνωστε , αγαπημένοι μου αναγνώστες ...

Σε όλους εσάς , οφείλω μια μεγάλη συγνώμη , γιατί ο εγωϊσμός μου δεν με άφησε να ανταποκριθώ στην αγάπη σας , και στην ευγένεια της καρδιάς σας .

Οφείλω μια μεγάλη συγνώμη , απέναντι σ΄ ένα αξεπλήρωτο χρέος που συσσωρεύθηκε στο ταμείο της καρδιάς μου .

Εύχομαι ο Κύριος να μου χαρίσει Το Μέγα Του Έλεος , και να συγχωρέσει την αθλιότητα της ψυχής μου .

Σας ευχαριστώ για άλλη μια φορά που για τρία χρόνια με ανέχεστε .

Εύχομαι Ειρηνικά και ευλογημένα Χριστούγεννα σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής , στον καθένα ξεχωριστά .

Ο Ιησούς Χριστός να πλημμυρίζει τις ψυχές όλων με Το Ουράνιο Φως Της Αγάπης Του !

Διαβάτης
,
,

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011

Εξομολογητική Προσευχή

...

"Κύριέ μου, Κύριε, γλυκύτατέ μου Ιησού Χριστέ, που είσαι ο Θεός των οικτιρμών, η άβυσσος του ελέους, που αλλάζεις από συμπάθεια γνώμη για τις κακίες των ανθρώπων, κ' εμένα, που τελευταία μετανόησα και προσέρχομαι σε σένα με πίστη, δέξου με και ελέησέ με τον αμαρτωλό, τον άσωτο, τον ακάθαρτο, τον πανάθλιο, τον βλάστημο, τον επίορκο, τον ψεύτη, τον λοίδορο, τον υβριστή, τον κατάλαλο, τον οργίλο, τον μνησίκακο, τον φθονερό, το σκανδαλοποιό, τον άσπλαχνο, τον μη ελεήμονα, τον φιλάργυρο, τον φιλόδοξο, τον φιλήδονο, τον κοιλιόδουλο, τον μέθυσο, τον τεμπέλη, τον γελωτοποιό, τον ασταθή, τον κενόδοξο, τον υπερήφανο, τον περιφρονητή των θείων εντολών σου, και μη θελήσεις να με παραδώσεις σε πλήθος τιμωριών, εξαιτίας του πλήθους των εγκλημάτων που ανέφερα πιο πριν.
Αλλά εσύ, Κύριε Ιησού, ο Θεός μου, που είσαι μακρόθυμος και φιλεύσπλαχνος, λυπήσου την καρδιά μου, που είναι συντριμμένη, μέσα στις τόσες αμαρτίες και καταδικασμένη από την ίδια μου συνείδηση, γιατί δεν φύλαξα τις ιερές υποσχέσεις του αγίου Βαπτίσματος και του θείου και αγγελικού Σχήματος των Μοναχών. Και τώρα, για τις διπλές αυτές υποσχέσεις πονώ κι αναστενάζω, να μου χαρίσεις το έλεός σου, κι ας μην το αξίζω, ελπίζοντας και παρακαλώντας μόνο την αγαθότητά σου να με συγχωρήσει και να μ' ελευθερώσει από τις τιμωρίες που με περιμένουν τη φοβερή ήμερα της Κρίσεως. Ναι, Κύριέ μου, Κύριε, γλυκύτατέ μου Ιησού, σώσε με από τη βαθειά απελπισία μου και μην αφήσεις να πάνε χαμένες η ελπίδα και η προσδοκία μου. Σπλαχνίσου με τώρα που επικαλούμαι την ευσπλαχνία σου. Καθάρισέ με, τον καταλερωμένο. Λεύκανε πάλι τον κατασπιλωμένο χιτώνα μου, και σώσε με τον άσωτο. Μη με κατακρίνεις, τον ήδη καταδικασμένο. Μη παραδώσεις στα νοητά θηρία τη ψυχή που τώρα σε ικετεύει. Μη με καταδικάσεις στις φλόγες της κολάσεως, εξαιτίας της παραβάσεως των ιερών υποσχέσεων του αγίου Βαπτίσματος .
Κύριέ μου Κύριε, γλυκύτατε μου Ιησού, που είσαι μακρόθυμος και ανεξίκακος και δεν μετανιώνεις για όσα μας χαρίζεις, αξίωσέ με, από σήμερα, να σου προσφέρω ειλικρινή λατρεία με αγαθά έργα, για να μπορέσω έτσι ν' αποδώσω κάποιο καρπό άξιο μετανοίας και να εκπληρώσω καθαρές και ολόκληρες τις ιερές υποσχέσεις μου.
Κύριέ μου Κύριε, γλυκύτατε μου Ιησού, που είσαι κραταιός, μεγαλοδύναμος και παντοκράτωρ, φύτεψε μέσα στη καρδιά μου το σωτήριο φόβο σου και την αγάπη για τις εντολές σου. Φώτισε το νου μου με τις αχτίνες των χαρισμάτων σου. Υπόταξε τις αισθήσεις μου στο λόγο σου. Στρέψε τη θέλησή μου προς εσένα, τον μόνο αληθινό κ' επιθυμητό. Εκπαίδευσε τη γλώσσα μου να στρέφεται κάθε μέρα προς εσένα, λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Γιέ του Θεού, με τις πρεσβείες της αγίας και αειπάρθενου Θεοτόκου, λυπήσου με τον αμαρτωλό και σώσε με. Κύριε, με τη δύναμη του τιμίου και ζωοποιού Σταύρου σου, φύλαξέ με. Περιτείχισέ με, Κύριε, με τα φτερά των αγίων Αγγέλων σου. Όπλισέ με καλά ν' αγωνίζομαι πάντα, με τη μεσιτεία των αγίων Αποστόλων σου και των Μαρτύρων. Με τις πρεσβείες πάντων των Αγίων σου, Κύριε, στείλε το μέγα έλεός σου και σ' εμένα και σώσε με, τον ανάξιο, που μ' εξαγόρασες με το πάντιμο αίμα σου.
Εξάλειψε τις πολυχρόνιες κηλίδες των αμαρτιών μου. Διώξε από πάνω μου τα δαιμόνια της λαγνείας και της πονηρίας- απάλλαξέ με από τις μάταιες φροντίδες του παρόντος αιώνος. Έλκυσέ με ολόκληρο προς την αιώνια αγάπη σου. Δυνάμωσέ με να περπατώ τη στενή και τεθλιμμένη οδό ως την έσχατή μου ήμερα, ώρα και αναπνοή, και να μπορέσω έτσι ν' αποθέσω τη ψυχή μου στους αγαθούς Αγγέλους, ελευθερωμένος από τα πονηρά τελώνια, που παραμονεύουν στον αέρα, και ν' αξιωθώ τα αιώνια αγαθά σου, μαζί με όλους τους Αγίους σου. Παναγία, ευσπλαχνικότατη μητέρα του γλυκύτατου Ιησού μου, πρέσβευε σε παρακαλώ για μένα, τον άθλιο και αμαρτωλό, για να εισακούσει την φτωχή δέησή μου ο Γιος και Θεός σου.
Πανσεβάσμιε Σταυρέ του Χριστού, που είσαι το όπλο και το σύμβολο της σωτηρίας μας, δίωξε από πάνω μου κάθε πονηρό λογισμό και κάθε πανούργα επίθεση της εχθρικής δύναμης, που μπορεί να έρχεται είτε από δαίμονες είτε από ανθρώπους.
Παμμέγιστοι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, που είστε ελευθερωτές και εγγυητές μου,
Άγιε Άγγελέ μου, φύλακα και φρουρέ μου, και όλοι οι Άγγελοι του Θεού, σας παρακαλώ να με οδηγείτε στο πανάγιο θέλημα του Θεού, και βοηθήστε με στην αδυναμία μου που αγγίζει το σώμα και το πνεύμα μου‡ φυλάγετε με πάντοτε από τις επιθέσεις του εχθρού, και παρακαλέστε τον εύσπλαχνο Δημιουργό, να ελεήσει κ' εμένα, που παραβαίνω συνεχώς τις άγιες εντολές του, και να δώσει να περάσω τη ζωή μου ως τις τελευταίες μου ήμερες με ειρήνη ψυχική και αληθινή μετάνοια. Σας παρακαλώ, ακόμη, άγιοι Άγγελοι, να μου παρασταθείτε και στην ώρα της εξόδου της ψυχής μου απ' το σώμα, να 'στε κοντά και να με στηρίζετε, περιθάλποντας, περιφρουρώντας και βοηθώντας την απαλλαγή μου από τις υπόγειες σατανικές δυνάμεις, μόνο χάρη στο έλεος του Θεού.
Άγιε Ιωάννη ένδοξε, προφήτη και Πρόδρομε και βαπτιστή του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου, πρέσβευε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι ένδοξοι θεοκήρυκες και πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι, Πέτρο, Παύλε, Ιωάννη Θεολόγε, μαζί με τους άλλους Ευαγγελιστές και Αποστόλους, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι και Δίκαιοι Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα, μαζί με τον Ιωσήφ τον μνήστορα και τον θεοδόχο Συμεών, πρεσβεύ­σατε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι Προφήτες και κήρυκες της παρουσίας Χριστού του Θεού, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι Πατέρες, ποιμένες και διδάσκαλοι της Οικουμένης, Βασίλειε, Γρηγόριε, Ιωάννη Χρυσόστομε, Αθανάσιε, Κύριλλε, Νικόλαε, Σπυρίδων, και όλοι οι άγιοι Ιεράρχες, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι Ιερομάρτυρες, Οσιομάρτυρες και Ομολογητές, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι μεγαλομάρτυρες, Δημήτριε, Γεώργιε, Θεόδωρε, Αρτέμιε, Προκόπιε, οι Τεσσαράκοντα και όλοι οι άγιοι Μάρτυρες, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, Κοσμά και Δαμιανέ, Κύρε και Ιωάννη, μαζί με τον Παντελεήμονα και τον Ερμόλαο και όλους τους άλλους ΆγιουςΑναργύρους, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Όσιοι θεοφόροι πατέρες, Αντώνιε, Παύλε, Ευθύμιε, Σάββα, Αρσένιε, Ονούφριε, Παχώμιε, Θεοδόσιε, Εφραίμ, Ιωάννη Δαμασκηνέ, Ιωάννη της Κλίμακος, Πέτρο, Αθανάσιε, και όλοι οι Όσιοι, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Οσία Μαρία η Αιγύπτια και όλες οι τίμιες και Όσιες γυναίκες, οι καλές αθλήτριες και ασκήτριες, που ομολογήσατε το Χριστό με το βίο σας, πρεσβεύσατε για μένα τον αμαρτωλό.
Άγιοι Πάντες, που δουλέψατε πιστά το Κύριό μας, πρεσβεύσατε για μένα τον αναπολόγητο αμαρτωλό, που έχω ξεπεράσει σε αμαρτίες όλους τους αμαρτωλούς όλων των αιώνων. Άγιε Λουκά Ιατρέ πρέσβευε και μεσίτευε να βρω το δρόμο της αληθινής μετανοίας , και λύτρωσέ με από τα πάθη που βαραίνουν τη ψυχή μου.
Εισακούοντας όλων αυτών των Αγίων τις ικεσίες και δεχόμενος τις παρακλήσεις τους, Κύριέ μου Κύριε, γλυκύτατε Ιησού μου, συγχώρεσε μου όλες τις αμαρτίες που έκαμα από τη γέννησή μου ως αυτή την ημέρα και την ώρα, είτε με το νου και τη διάνοιά μου, είτε με όλες τις αισθήσεις μου. Σε παρακαλώ, επίσης, να σπλαχνιστείς και να συγχωρήσεις και τους γονείς και αδελφούς μου, καθώς και όλους τους Αρχιερείς και ιερείς, όπου κι αν βρίσκονται, τους Μοναχούς και ορθοδόξους Χριστιανούς, κ' εκείνους που με μισούν κ' εκείνους που με αγαπούν, εκείνους που μ' ελεούν κ' εκείνους που με διακονούν, καθώς κ' εκείνους που έχουν την ευθύνη να με προσέχουν και να με συμβουλεύουν εμένα την ανάξια, για όλους δώσε να προσεύχομαι. Καθώς και για κείνους που έβλαψα ή στενοχώρησα ή καταράστηκα, μα και για όσους μου κάνουν ή μου έκαμαν τα ίδια. Και χάρισε, Κύριε, όσα συμφέρουν στις ψυχές μας, και στον παρόντα αιώνα και εις τον μέλλοντα, όπως επιθυμεί η μεγάλη φιλευσπλαχνία σου. Ανάπαυσε και τις ψυχές των απελθόντων πατέρων και αδελφών μας, και, με τις ευχές όλων εκείνων, σπλαχνίσου και τη δική μου αθλιότητα. Και κάνε με τέτοιον που εσύ θέλεις και όπως θέλεις - είτε το θέλω είτε δεν το θέλω.
Και κάνε με άξια, Κύριε, ως να μην έχω ένοχες πράξεις και, δίχως να κατακριθώ, να μεταλάβω τ' άχραντα και ζωοποιά σου Μυστήρια, και να μη μου γίνει τούτο αιτία να κατακριθώ και να καταδικαστώ, στην περίπτωση που προσέρχομαι σ' αυτά ως ανάξια, αλλά δώσε η μετάληψη να γίνει για τη θεραπεία της ψυχής και του σώματος, και γι' απαλλαγή μου από τις αιώνιες τιμωρίες। Και δώσε, Κύριε, τούτο να γίνει αρραβώνας και πρόγευση της μακάριας και αιώνιας ζωής, στην οποία σε παρακαλώ να με εντάξεις κ' εμένα, μαζί με όλους εκείνους που σ' ευχαρίστησαν με το βίο τους, Κύριέ μου Κύριε, γλυκύτατε μου Ιησού. Διότι, σε σένα πρέπει η δόξα, η τιμή και η προσκύνηση, μαζί με τον άναρχό σου Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους απέραντους αιώνες των αιώνων.


Κύριε Ιησού Χριστέ , ελέησε την άθλια ψυχή μου , και οδήγησέ με Στην Θεία Βηθλεέμ , να μπορέσω να σε συναντήσω εκεί , Βασιλιά και Λυτρωτή μου . Αμήν ."


Εύχομαι σε όλους μια ευλογημένη πορεία προς της Βηθλεέμ Το Άγιο Σπήλαιο .


Διαβάτης


,

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

Η υποκρισία μας ...

...

"Προσοχή στα μεγάλα
Να τα προσέχεις τα μεγάλα κομποσχοίνια!
Όλα τα μεγάλα να τα προσέχεις.
Τα μεγάλα λόγια
τα μεγάλα δώρα, τις μεγάλες ευχές,
τις μεγάλες μετάνοιες,
τους μεγάλους κανόνες,
- πλην του ενός εκείνου, του Ανδρέου Κρήτης-
τις μεγάλες ευλάβειες,
τις μεγάλες αρετές.
Και πριν απ’ όλα,
και πάνω απ’ όλα,
τις μεγάλες σιγουριές ! "



( Μητροπολίτη Προικονήσου Ιωσήφ )

Την καλύτερη ερμηνεία ενός ποιήματος, αυτός που το έγραψε μπορεί να την δώσει. Με τον Ο,άγιος Προικονήσου είναι Επίσκοπος όχι απλά καταρτισμένος Θεολογικά, Φιλολογικά, κοινωνικά, αλλά και αγωνίζεται να ζει την πίστη των πατέρων μας. Ως εκ τούτου τα γραφόμενά του έχουν τη σφραγίδα της προσωπικής εμπειρίας. Γι’ αυτό και μπορούν να μιλούν στο σύγχρονο άνθρωπο.

Λέγεται ότι η Αμερική είναι η χώρα των μεγάλων πραγμάτων. Όλα είναι μεγάλα, πληθωρικά: οι ανέσεις, τα κτήρια, τα αυτοκίνητα και αεροπλάνα, τα λεφτά και οι απολαύσεις. Αυτά δεν είναι ξένα προς εμάς, αφού άλλωστε η πληθωρική τάση χαρακτηρίζει και το δικό μας τόπο.

Μέσα από αυτό το πνεύμα, ξεπηδά ο σημερινός χριστιανός προσπαθώντας να ζήσει την πίστη του, που όμως δεν έχει Πατερική βάση η οποία εδράζεται στην άσκηση, τη σιωπή, την ταπείνωση. Προσπαθεί δηλαδή, χωρίς να το καταλαβαίνει, να αποδείξει στον εαυτό του και στους άλλους ότι ζει ως πιστός χριστιανός. Επειδή όμως του λείπει η ουσία της πνευματικής ζωής, καταφεύγει στις υπερβολές.

Ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας στο μαθητή του Τιμόθεο, τον προτρέπει να αποφεύγει, μεταξύ άλλων και όσους «έχοντες μόρφωσιν ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένοι» (Β΄ Τιμ. 3,5). Δηλαδή «θα δείχνουν ότι έχουν ευσέβεια, αλλά θα έχουν αρνηθεί τη δύναμή της με τις πράξεις τους».

Ο Σκοτ Πεκ στο βιβλίο του «Άνθρωποι του ψεύδους» γράφει κάπου: «Από τη στιγμή που το βασικό μοτίβο του κακού είναι η μεταμφίεση, ένα από τα πιθανότερα μέρη για να βρει κανείς κακούς ανθρώπους είναι μέσα στην Εκκλησία». Αυτό ασφαλώς δεν αφορά όλους τους «ανθρώπους της Εκκλησίας», αλλά όσους προσπαθούν την πνευματική τους οκνηρία να την παρουσιάσουν με «μεγάλα κομποσχοίνια, λόγια, δώρα, ευχές, μετάνοιες, κανόνες, ευλάβειες, αρετές». Ουσιαστικά απουσιάζει η ειλικρίνεια, η αλήθεια, η θέα του εαυτού τους «καθώς εστίν».

Χρειάζεται τόλμη για να παραδεκτούμε στον εαυτό μας ότι δεν είμαστε αυτό που φαινόμαστε και νομίζουν οι άλλοι για μας. Γιατί η συνειδητοποίηση της αμαρτωλής μας κατάστασης, θα γκρεμίσει τη σιγουριά της αυτάρκειας. Ενδεχομένως όμως να μας οδηγήσει στη μετάνοια, που αναπλάθει την πεπτωκυία φύση μας και ζωογονεί την ύπαρξη. Μια μετάνοια, όπως περιγράφεται τόσο ωραία και ουσιαστικά από τον άγιο Ανδρέα Κρήτης στο μεγάλο κανόνα, που ψάλλεται προς το τέλος της Σαρακοστής.

Ελπίζω να απέδωσα το νόημα που ο αγαπητός φίλος έγραψε αληθινά και εγκάρδια. Για τις παραλήψεις ή αλλοιώσεις ζητώ τη συγνώμη και την ευλογία του.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους


,

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011

Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; . . .

,,,

"Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή;

Που προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι;

Που πορευθώ;

Ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν;

Ποίαν θερμήν αντίληψιν;

Ποίον εν ταις θλίψεσι βοηθόν;

Εις σε μόνην ελπίζω .

Εις σε μόνην καυχώμαι.

Και επί σε θαρρών κατέφυγον. "




,(Από τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα προς Την Υπεραγία Θεοτόκο )




,




,