Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Σαν τον Ζητιάνο !

.

.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
..
..
.
Ζητιάνος της Αγάπης Σου , Πατέρα ,

στην πόρτα Σου σταλιάζω νύκτα - μέρα .

Άνοιξε , Αφέντη Το Ιερό Παλάτι ,

δέξου τον άστεγο , φτωχό , Διαβάτη ...

πρωτού τον φτάσει του θανάτου η εσπέρα !


Η Χάρη Σου μεγάλη , Βασιλιά μου ,

λυπήσου με , και δος μου την υγειά μου .

Με λειώνει ο πόνος , σαν το λαμπροκέρι ,

άπλωσε , Κύριε , Το Άχραντο Σου Χέρι ,

γειάνε το σώμα , γειάνε την καρδιά μου !


(Γ. Βερίτης)

.

2 σχόλια:

jacki είπε...

Σε Εκείνον είναι καλό να ζητιανεύουμε αγάπη.. Γιατί πάντα μας δίνει.
Καλημέρα σου Αργυρούλα μου.

Διαβάτης είπε...

@ jacki ,

Πάντα "ζητιάνος" , νοιώθω απέναντί Του .
Κι΄ Εκείνος πάντα απλόχερα , μας δίνει ! ...

Την καλημέρα μου , και την αγάπη μου γλυκειά μου Ιωάννα.