Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Αν δεν ήσουν Εσύ !

...

"Εσύ! Η πιο μεγάλη μας χαρά, η πρώτη χαρά του κόσμου όλου. Η πρώτη! Από τότε που σκοτείνιασε ο ήλιος στο τραγικό εκείνο δειλινό του προδομένου Παραδείσου. Από τότε που σκέπασε τον ουρανό και τις καρδιές το βαρύτατο σύννεφο της αμαρτίας, του κακού, του τερατόμορφου θανάτου.
Κι έπειτα ήρθαν εκείνοι οι ατέλειωτοι χειμώνες στις καρδιές και οι θρηνητικοί των παιδιών της Εύας στεναγμοί σ’ όλης της γης τα πλάτη.
Κι έπειτα… ήρθε η δική σου η ώρα.
Το σχέδιο μυστηριώδες και ασύλληπτο είχε ετοιμασθεί πριν ακόμη δημιουργηθεί ο κόσμος. Τι σχέδιο; Σχέδιο, όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός, ο ίδιος ο Θεός, ο Δημιουργός των πάντων, να γίνει άνθρωπος, να έρθει ως άνθρωπος επάνω στη γη. Να έρθει γιατί; Όχι απλώς για να επισκεφθεί τη γη. Αλλά να έρθει ελευθερωτής του σκλαβωμένου πλάσματός του, να γίνει λυτρωτής του αποστατημένου κόσμου.
Κι αυτή ακριβώς ήταν η ώρα της νέας Εύας, αυτής της Κόρης της διαλεγμένης από την αγάπη του Θεού και προαιωνίως με σοφία προορισμένης να δώσει σάρκα και οστά στον άσαρκο, να γίνει η επίγεια Μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού, Εκείνου ο Οποίος γεννήθηκε προ πάντων των αιώνων ως Θεός αληθινός εκ μόνου του Θεού Πατρός και ο Οποίος επ’ εσχάτων των αιώνων θέλησε να γεννηθεί και ως άνθρωπος εκ μόνης της Μητρός, διά της δυνάμεως του Αγίου Πνεύματος, «ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιω. γ΄ 17).
Ήρθε λοιπόν η ώρα της αυγής μετά τη νύχτα την ατελείωτη τόσων αιώνων σκοτεινών, τόσων και τόσων γενεών. Και η ευλογημένη Κόρη, τέκνο προσευχής των δικαίων Ιωακείμ και Άννης, βλέπει το φως του ηλίου στη διεφθαρμένη Ναζαρέτ.
Κι αυτοί οι άγιοι ευγνώμονες γονείς προσφέρουν τώρα στο Θεό το δώρο που Εκείνος τους χάρισε. Την κόρη τη μονάκριβη, την πολυαγαπημένη την οδηγούν στο χώρο του Ναού. Χωρίς να ξέρουν και χωρίς ποτέ να μπορούν να φαντασθούν πως έτσι την βοηθούσαν να ετοιμασθεί γι’ αυτό που είχε εκλεγεί.
Και ετοιμάσθηκε. Χωρίς και η ίδια να γνωρίζει ή να μπορεί να φαντασθεί. Στράφηκε μόνο όλη με όλη της την ύπαρξη προς το Δημιουργό της. Σαν να ήταν φτιαγμένη, λένε οι άγιοι, ολόκληρη από ευγνωμοσύνη. Και σαν να γνώριζε ότι επρόκειτο να γίνει Μητέρα του Θεού. Ετοιμάστηκε τόσο τέλεια, ώστε κι αν ακόμη γνώριζε, λέει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, τίποτε παραπάνω δεν επρόκειτο να κάνει απ’ ό,τι έκανε. Τόσο τέλεια ήταν η ετοιμασία της. «Και νυμφών και ουρανός ήν αγνοούσα του ηλίου την εξ αυτής εσομένην ανατολήν». Ήταν στολισμένο νυφικό δωμάτιο χωρίς να περιμένει το Νυμφίο· ήταν ουρανός, παρόλο που δε γνώριζε ότι απ’ αυτήν επρόκειτο να ανατείλει ο ήλιος.
Αυτό το υπέρτατο θαύμα τής σε τέλειο βαθμό ετοιμασίας της Παναγίας μας εορτάζουμε κάθε χρόνο με την τόσο γλυκιά εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου, γι’ αυτό και ψάλλουμε: «Σήμερον ο ναός ο έμψυχος του μεγάλου Βασιλέως εν Ναώ εισέρχεται αυτώ ετοιμασθήναι, εις θείαν κατοίκησιν. Λαοί, αγαλλιάσθε». Δηλαδή: Η Παναγία μας, που είναι ο ζωντανός ναός του μεγάλου Βασιλέως, του Θεού, σήμερα μπαίνει στο Ναό των Ιεροσολύμων, ώστε να ετοιμασθεί γι’ αυτόν το μεγάλο βασιλιά, να γίνει κατοικία του Θεού. Γι’ αυτόν λοιπόν το λόγο χαρείτε, λαοί, διότι αυτό θα φέρει τη σωτηρία σας.
Αυτή είναι η εορτή μας και αυτό είναι το θαύμα της ζωής της Παναγίας μας. Γι’ αυτό και είναι χρέος όλων μας όχι μόνο να την ευγνωμονούμε, αλλά και να αγωνιζόμαστε να ζήσουμε όπως Εκείνη έζησε. Διότι, αν δεν ήταν Εκείνη, εμείς θα ζούσαμε ακόμη στο σκοτάδι ορφανοί.
Αν δεν ήσουν Εσύ, Παναγία μας, ποια θα είχαμε Μάνα τέτοιας αγάπης εμείς; Ποια χαρά θα μπορούσε να νιώσει η καρδιά μας; Ποια αγκαλιά θα μας έκλεινε στοργική στις μεγάλες και κρίσιμες ώρες των πόνων; Και ποιο χέρι απαλό με γλυκύτατο χάδι θα σκούπιζε ανάλαφρο των ματιών μας το δάκρυ;
Αν δεν ήσουν Εσύ, Παναγία, αν δεν ήσουν Εσύ, η χαρά των αγγέλων, η γλυκιά χαρμονή, η στοργή και η ελπίδα και το φως στην ασέληνη νύχτα, στο πυκνότατο σκότος των πολλών πειρασμών της θλιμμένης ζωής μας…
Αν δεν ήσουν Εσύ, οδηγός των βημάτων μας, ασταθών και τρεμάμενων, οδηγός προς Εκείνον που είναι η ζωή και η μόνη ατελείωτη κι αιώνια χαρά μας, τον Υιό και Θεό σου…
Αν δεν ήσουν Εσύ…
Αλλά είσαι! Εσύ! Η γλυκιά μας Μητέρα.
Εσύ! Η χαρά μας.
Έλα πάλι, σκύψε με την τόση σου αγάπη και κάνε μας έτοιμους και πάρε μας τότε, στον καιρό της εξόδου μας, κράτησέ μας κοντά Σου, για να ‘μαστε πάντα μες στο φως και τη δόξα του δικού σου Υιού, του απείρου Θεού μας. "


Εικόνα : Αρχαία τοιχογραφία από την Παναγία Μακεδονίτισσα ,το καθημερινό μου καταφύγιο . Ας έχει όλους υπό την σκέπη και προστασία της .


,

8 σχόλια:

Dark13Sun είπε...

Καλησπέρα Διαβάτη μου και καλή εβδομάδα!

cummulus είπε...

Καλσπέρα.

Διαβάτης είπε...

@ Dark13Sun ,

Καλησπέρα καλέ μου φίλε Δημήτρη .
Σ΄ ευχαριστώ που που περνάς .
Εύχομαι κάθε καλό !

Την αγάπη μου.

Διαβάτης είπε...

@ cummulus ,

Καλησπέρα Κώστα !
Εύχομαι να είστε όλοι καλά .
Την αγάπη μου στην Θεσσαλονίκη και στους ανθρώπους της .
Τα χαιρετίσματά μου στην οικογένεια.

Η Παναγία μαζί σας .

ΑΝΘΗ είπε...

Αν δεν ήταν η Παναγιά μας, Αργυρούλα μου, τίποτα δεν θα ήμασταν. Σου στέλνω ένα ποίημα-μια τρυφερή προσευχή του Ανδρέα Μαρτζώκη:

Γλυκό του κόσμου στήριγμα,
αθάνατη Μαρία,
Εσύ π’ ακούς τη δέηση
που υψώνουν τα παιδία,
σ' εσέ την προσευχή μας
που μέσ’ απ’ την ψυχή μας
βγαίνει για σε θερμά

Έχε, Κυρά, στη σκέπη σου
την πικραμένη χήρα,
στον πεινασμένον άνοιγε
ευσπλαχνική τη θύρα,
δώσε του σκλάβου, Δέσποινα,
ελεύθερη Πατρίδα,
του ναύτη την ελπίδα,
που πλέει στην ξενητειά.

Ευλόγησε τα ονείρατα
του βρέφους που κοιμάται,
οδήγησε τα βήματα
της κόρης που φοβάται·
στείλε δροσιά κι’ ανάπαυση
στου αρρώστου το κλινάρι,
έχε στη θεία σου χάρη
τα μαύρα τα φτωχά.

Τη μάνα παρηγόρησε,
που 'χει παιδί στα ξένα,
και χύσε μίαν αχτίδα σου
εις τον τυφλό, Παρθένα·
κράτα το γάλα αμίαντο
του βρέφους που βυζαίνει,
στρέψε στην οικουμένη
το βλέμμα ευσπλαχνικό.

Στείλε, σεμνή βασίλισσα,
στο πλάσμα σου γαλήνη,
χύσε στα στήθη τ’άκαρδα
αγάπη, ελεημοσύνη·
χάρισε το χαμόγελο
στα μαραμένα χείλη,
κάμε να γίνουν φίλοι
ο εχθρός με τον εχθρό.

Τ’ ανδρόγυνο που εχώρισε,
Εσύ, Κυρά, ένωσέ το,
διώξε μακρυά την έχθρα του
και πάλι ευλόγησέ το·
ανάπαυσε τα κόκκαλα
που κλει βαθειά το χώμα,
και ζέστανε το στρώμα
της μάνας, του παιδιού.

Δέξου στα ουράνια στήθη σου
τ’ ανήλικα, Παρθένα,
που παραιτούν τη μάνα τους
για να'λθουνε σε Σένα,
το χέρι εκείνο αντάμειψε
που τ’ ορφανό χορταίνει,
που το κορμί θερμαίνει
του μαύρου του γυμνού.

Ευλόγησε τα δάκρυα,
καλή μας Παναγία,
οπού με σπλάχνος χύνονται
εμπρός στη δυστυχία
συγχώρεσε και φώτισε
εκείνον που πλανήθη,
και χύσε του στα στήθη
την Πίστη την γλυκειά!

Λυπήσου την Ελλάδα μας,
την άτυχη Πατρίδα,
πάλι στον κόσμο δείξε τη
με σκήπτρο και χλαμύδα!
κάμε να σφίξη ελεύθερα
μεσ’ τη θερμή αγκαλιά της
τα μαύρα τα παιδιά της,
που κλαίνε στη σκλαβιά!...

Και αξίωσε τα τέκνα σου,
που σε παρακαλούνε,
με της Λαμπρής το φόρεμα
την Ήπειρο να ιδούνε!
να πλέξουν την εικόνα σου
μ’ ελεύθερα λουλούδια,
κ’ ελεύθερα τραγούδια
να ψάλλουνε γλυκά!..

Ανώνυμος είπε...

Καλή μου Αργυρούλα, Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την πανέμορφη Ωδή πρός την Πάναγνη Μητέρα μας!
Πολύ όμορφη, κι η τρυφερή προσευχή του Ανδρέα Μαρτζώκη, στο σχόλιο της αγαπημένης μας Ανθής.
Η Υπεραγία Θεοτόκος ας σκεπάζει κάθε ψυχούλα, της Απανταχού της Γής Εκκλησίας μας.

Ευλογημένο βράδυ, να έχεις καλή μου φίλη!

Με αγάπη
Θεώνη

Διαβάτης είπε...

@ ΑΝΘΗ ,

Πολυαγαπημένη μου Ανθή , σ΄ ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου , γι΄ αυτό το πανέμορφο ποίημα του Ανδρέα Μαρτζώκη που μοιράστηκες μαζί μας . Είναι πάρα πολύ όμορφο ! Μια γλυκιά ποιητική προσευχούλα . Σ΄ ευχαριστώ !

Εύχομαι να έχεις ένα όμορφο κι΄ ευλογημένο σαββατοκυρίακο , υπό την σκέπη Της Γλυκιάς μας Μανούλας.

Την αγάπη μου.

Διαβάτης είπε...

@ Θεώνη ,

Γλυκιά μου φίλη σ΄ ευχαριστώ για την αγάπη σου και τα καλά σου λόγια.

Ναι , είναι πολύ όμορφη η προσευχή που μοιράστηκε μαζί μας η Ανθή .

Εύχομαι η Γλυκιά μας Παναγιά να σε συντροφεύει σε κάθε σου βήμα.

Την αγάπη μου.