Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

Ο πόνος στη ζωή μας

.

Ο Ιώβ αντιμετωπίζει τίς δυσκολίες καί τίς δοκιμασίες

δείχνοντας , όχι μόνο υπομονή καί υπακοή ,

αλλά τήν αγάπη του πρός τόν Θεό ,

ακόμα καί στίς δύσκολες στιγμές.



Πως εισήλθε ο πόνος στην ζωή μας;

Δεν εισήλθε ασφαλώς κατ εὐδοκίαν Θεού.

Μπήκε κατά παραχώρησιν Θεού,

όταν ο άνθρωπος με την εγωϊστική παρακοή του


έχασε την Πηγή της Ζωής, τον Πλάστη του.

Από την άπονο κατάσταση της Θείας Βασιλείας,

βρέθηκε σε μία άλλη κατάσταση,

στην οποία αφού δεν βασίλευε η αληθινή Ζωή,

κυριαρχούσε μία ζωή φθαρμένη,

Συνυφασμένη με τον θάνατο, τα πάθη και την αμαρτία.



Ο πόνος μας βοηθά να αναθεωρήσουμε την πορεία της ζωής μας

και να την επαναπροσανατολίσουμε στο σωστό κέντρο της,

που είναι ο Τριαδικός Θεός.
.
Ο πόνος μας βοηθά να λαμπικάρουμε την αγάπη μας προς τον Θεό,

ώστε να αγαπούμε τον Θεό όχι γιατί μας δίνει τα δώρα Του ,

αλλά γι' Αὐτόν τον Ίδιο.



Στα χείλη του ανθρώπου που πονά ,

ανεβαίνει κάποτε ένα πολύ βαθύ “γιατί, γιατί Θεέ μου;”

Στο “γιατί” αυτό νομίζω ότι δεν υπάρχει ανθρώπινη απάντηση.

Υπάρχει μία μόνο απάντηση:

Η συμμετοχή του Θεού στον δικό μας πόνο.

Ο Σταυρός του Χριστού !

Πιστεύουμε σε Θεό εσταυρωμένο,

που σημαίνει Θεό ταπεινωμένο, εξευτελισμένο, βασανισμένο.

O λόφος του Γολγοθά, βρίσκεται εκεί , όπου ο Υιός του Θεού πόνεσε για όλους μας.

Δεν ντρεπόμαστε που πιστεύουμε σε Θεό

ενανθρωπήσαντα, σταυρωθέντα και αναστάντα.

Σε Θεό που από άπειρη αγάπη συμμερίσθηκε την δική μας ασθένεια,

προσέλαβε την δική μας θνητή και παθητή σάρκα, για να την αθανατίσει.


Ο πόνος παραμένει ένα μυστήριο για την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη .

Όμως , έχουμε για Πατέρα Εκείνον , που πόνεσε πιο πολύ απ΄ όλους μας .

Έχουμε για Μάνα , τη Μάνα Παναγιά ,

που πόνεσε πιο πολύ απ΄ όλες τις μανάδες του κόσμου.


Όσο κι΄ αν πονέσουμε στην πορεία της ζωής μας ,

μόνοι δεν θάμαστε ποτέ .

Συνοδοιπόρος και σύντροφος , θάναι πιστός δίπλα μας ,

ο Αγαπημένος Ιησούς Χριστός ,

να γίνει για μας ένας άλλος Σίμωνας Κυρηναίος ,

και να κρατήσει το βάρος του δικού μας σταυρού ,

να μας σκουπίζει το ιδρωμένο πρόσωπο ,

τη στιγμή που δεν θ΄ αντέχουμε περισσότερο ,

να μας χαΐδέψει την πληγωμένη μας ύπαρξη ,

τη στιγμή που τα βάσανα και οι δυσκολίες της ζωής ,

θα μας κάμπτουν και θα μας γονατίζουν ,

για να γενεί " τοις πάσι τα πάντα " ,

τη στιγμή που Εκείνος θα γνωρίζει ότι χρειάζεται .


Ας παρακαλέσουμε τον Εσταυρωμένο μας Κύριο ,

να μας δώσει Χάρη, φωτισμό και δύναμη ,

να αντιμετωπίσουμε σωστά όποιον πόνο

επιτρέψει η αγάπη Του να περάσουμε

στην επίγεια ζωή μας, ενώ πορευόμαστε ...
.
από τη γη προς τον ουρανό ! ...


........................................................................


Εύχομαι ένα όμορφο και ευλογημένο σαββατοκυρίακο ,

σε κάθε διαβάτη και οδοιπόρο της ζωής .

Ο Θεός να δίνει δύναμη και υπομονή ,

στον καθένα και στην καθεμιά από μας .


Διαβάτης


.

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Υπάρχουν όμως συνάνθρωποί μας που δεν επαναπροσανατολίζουν την ζωή τους μετά από δοκιμασίες και πόνο,αλλά αντίθετα γίνονται πιο άγριοι στη συμπεριφορά τους και πιο σκληροί...

Διαβάτης είπε...

@ Ανώνυμος ,

Καλή σου μέρα άγνωστε φίλε ή φίλη .
Ναι , πολλές φορές οι δυσκολίες και οι θλίψεις της ζωής ,οδηγούν κάποιες υπάρξεις στο να ρίξουν την ευθύνη και την αιτία των κακών , Στον Δημιουργό , όμως , ας προσευχόμαστε , για όλους , και για μας , κάθε πόνος και θλίψη της ζωής , να μας φέρει πιο κοντά Στον Κύριο , και να Τον αγαπήσουμε πιο πολύ . Και να μην Του ρίχνουμε καμία ευθύνη , γιατί ... δεν ευθύνεται ο μετεορολόγος για την πρόκληση μιας καταιγίδας , αλλά , άλλες είναι οι αιτίες που την προκαλούν ! ...

Καλή μέρα να έχεις , οδοιπόρε της ζωής , και ο Θεός μαζί σου .

Αργυρούλα

πηνελοπη είπε...

Εγω εχω να πω πως αν οι θλιψεις της ζωης δεν γινουν δευτερα φυσις μην περιμενεις προκοπη.Μερικοι αντιδρουν ,διαμαρτυρονται τα βαζουν με τον θεο ολοι μας μην νομιζουμε οτι εμεις διαφερουμε.Οταν κινδυνευει το παιδι σου,οταν εχεις στην εντατικη τον ανδρα σου,οταν ψυχοραγει ο πατερας σου ειναι αδυνατον να μην περασει απο το μυαλο σου η λεξη ''γιατι''ο πονος ειναι μεγαλος αλλα πιστεψτε με καποιος μοναχος ειχε πει πως ''οση προκοπη εκανα εγω 30 ετων ασκητης τοση προκοπη πηρες εσυ απο μια μεγαλη θλιψη''και αυτο ειναι πολυ μεγαλο διοτι σβηνουν αμαρτηματα.και ο θεος τι κανει?σε αφηνει για λιγο και σου ξαναδινει θλιψεις και παλι και παλι μεχρι να σταματησεις να διαμαρτυρεσαι και να γινει η θλιψη μια δευτερα φυσις.Και οταν φτασεις στο σημειο να αντιμετοπιζεις τη θλιψη με ανδρεια ειναι σαν να λες ''γενηθητω το θελημα σου'' ε...εκει εχεις φτασει σε μεγαλα μετρα πνευματικα.για αυτο πολοι μοναχοι αγαπησαν τις θλιψεις και καθε φορα που ειχαν μια θλιψη χαιρονταν.Δεν ειναι μοναδικοι ομως οι μοναχοι που τους συνβαινει αυτη η παιδαγωγια του θεου,συνβαινει και στους κοσμικους που αλλοι δεχονται τα ραπισματα περνουν το σταυρο και περπατουν και αλλοι εγκαταλειπουν το σταυρο αυτο στη μεση του αγωνα οπως πολλοι δρομεις καιχανουν το επαθλο.διαλεγεις και περνεις......