Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2016
Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013
Κυριακή 1 Απριλίου 2012
"Ξύπνα Γληόρη"
,
" Χαλάλιν της Πατρίδος μου
ο γιος μου η ζωή μου
τζι αφού εν επαραδόθηκεν
τζι έμεινεν τζιαι σκοτώθηκεν
ας έσιει την ευτζιήν μου ! "
,
"ΞΥΠΝΑ ΓΛΗΟΡΗ..."Ο Επικήδειος Λόγος της μάνας του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου μελωποιημένος από τον Γιώργο Θεοφάνουςκαι ερμηνεία της Μαρινέλλας, από την παράσταση ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΟΥ.
Σε όλα τα EΛΛΗΝΙΚΑ ραδιόφωνα της Ελλάδος και Κύπρου σήμερα 1 Απριλίου 2012
(Επέτειος της ΕΟΚΑ 1955-1959)
,
,
Τετάρτη 6 Απριλίου 2011
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
Μοναχικές Γυναίκες !
...
" Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,
από ένα χέρι να πιαστώ,
να βγω έξω να ζήσω,
για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,
να πιάσω κάποιον να του πω:
"δώσ' μου το χρόνο σου...
κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου.
"Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:
"δε γίνεται".Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"δεν παραδίνεται.
Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.
Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".
Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ' αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.
Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,
και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του
με πιάνει κρίση,σέρνεται απάνω μου τον έρωτα να ζήσει.
Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.
Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.
Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,
να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.
Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,
χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.
Καπνός και σκόνη,και όλα γύρω μου φωνάζουν "είμαι μόνη".
Οι πιο μεγάλες νύχτες είναι αυτές που κλαις και δε σ' ακούν.
Θυμίζουνε γυναίκες,μοναχικές γυναίκες που πονούν. "
.
.
" Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,
από ένα χέρι να πιαστώ,
να βγω έξω να ζήσω,
για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,
να πιάσω κάποιον να του πω:
"δώσ' μου το χρόνο σου...
κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου.
"Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:
"δε γίνεται".Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"δεν παραδίνεται.
Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.
Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".
Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ' αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.
Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,
και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του
με πιάνει κρίση,σέρνεται απάνω μου τον έρωτα να ζήσει.
Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.
Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.
Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,
να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.
Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,
χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.
Καπνός και σκόνη,και όλα γύρω μου φωνάζουν "είμαι μόνη".
Οι πιο μεγάλες νύχτες είναι αυτές που κλαις και δε σ' ακούν.
Θυμίζουνε γυναίκες,μοναχικές γυναίκες που πονούν. "
.
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

