Πνευματικές Αναβάσεις . . .

...

«Μας καλεί ο Χριστός να τον πλησιάσουμε. Να αφήσουμε τα γήινα, τις αναπαύσεις, τις απολαύσεις, τις υπερβολικές μέριμνες, το άγχος, τα πάθη μας, τις μικρότητές μας, τις ατέλειές μας, την οκνηρία μας, τον πόνο, τις θλίψεις μας και να κάνουμε ένα βήμα προς Αυτόν. Αυτό το λίγο, το ένα βήμα που θα κάνουμε, θα το πολλαπλασιάσει. Θα μας ανακουφίσει από ό,τι μας βαραίνει. Θα μας γεμίσει απ’ ό,τι έχουμε ανάγκη. Θα μας λυτρώσει από όποια θλίψη πιέζει την ψυχή και το σώμα μας».
,

«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι κἀγώ ἀναπαύσω ἡμᾶς…»

«Αν βάλω εγώ ένα βήμα να πλησιάσω την εικόνα Του, θα βάλει κι Εκείνος άλλα εννέα, για να σώσει "την εικόνα Του", το πλάσμα Του, την πανάθλια ψυχή μου... Αρκεί να δει την προσπάθειά μου. Αν διώξω την αμέλεια, θα μου δώσει προσευχή. Αν διώξω τον ύπνο, θα μου δώσει τη θεία Χάρη Του.

Το κομποσχοίνι μοιάζει με ιμάντα, ο οποίος κινεί τη μηχανή της ψυχής. Συνδέει το σώμα με την ψυχή.

Η προσευχή θα βοηθήσει τη ψυχή μας ν΄ άρχισει να σκέφτεται τα ουράνια, να ανεβαίνει σε θεωρίες υψηλές, να σκέφτεται για τον Θεό, για τους Αγγέλους, για τη Δημιουργία του Σύμπαντος, για την Ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, για την Παγκόσμια Ανάσταση όλων , για τη Δευτέρα Παρουσία , για την αιωνιότητα μαζί με Τον Δημιουργό...

Εύχομαι σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής , σε κάθε αγωνιζόμενη ψυχή ένα όμορφο , ειρηνικό και ευλογημένο απόγευμα , υπό την σκέπη Της Οικοδέσποινας Του Ουρανού , και Το Φως Του Παναγίου Πνεύματος .

Διαβάτης

,

Ξεχείλισμα αγάπης και χαράς !

...

"Μερικές φορές η ψυχή μου κρύβει μέσα της πολλή αγάπη και θέλω να την στείλω και δεν γνωρίζω που να την στείλω. Και τότε την απευθύνω εις την Μανούλα μου, την Παναγία και την παρακαλώ αυτή να παρηγορήσει όποιον υποφέρει και βασανίζεται, όποιον τον πικραίνουν οι αυταρχικοί χαρακτήρες, όποιον φλέγουν τα πάθη.
Η αγάπη προς την Παναγία μας είναι κάτι το πολύ τρυφερό και άγιο. Δεν μπορείς να σκεφθείς την Παναγία μας και να μη πλημμυρίσεις από συναισθήματα ιερά και άγια.
Η αγάπη προς την Παναγία μας διαπορθμεύει την ψυχή μας εις τον μέλλοντα αιώνα, δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Είναι κάτι που δεν εκφράζεται, αλλά σε κάνει να σκιρτάς από χαρά προς αυτή που είναι η κιβωτός της σωτηρίας και ταμείον των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος. "

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς
,
μοναχός Μάρκελλος Αγιορείτης
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη

,

Το Ταξίδι μου...

...

Θα κρατήσει πολύ το ταξίδι μου
και είναι μακρύς ο δρόμος που θα διανύσω.
Με το πρώτο χάραμα της μέρας,
ξεκίνησα με τ' αμάξι μου
και συνέχισα το ταξίδι
μες απ' του κόσμου τις ερήμους,
αφήνοντας τα ίχνη μου
πάνω σε τόσα άστρα και πλανήτες.
Οι πιο απομακρυσμένοι δρόμοι είναι αυτοί
που σε φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό σου,
με την πιο επίπονη μελέτη κατακτιέται
η απλότητα μιας μελωδίας.
Ο ταξιδιώτης πρέπει να χτυπήσει
πολλές ξένες πόρτες
για να φτάσει στην δική του,
και πρέπει να ταξιδεύσει
σε όλους τους έξω κόσμους
για να φτάσει τελικά στο ιερό
το πιο μυστικό στο εσωτερικό της καρδιάς.

(Rabindranath Tagore)

,

,

Ανατρέχοντας στο παρελθόν . . .

...

Σήμερα μια πολύ γλυκιά και αξιαγάπητη ευγενική ψυχούλα , μια πολύ καλή μου φίλη , μετά από την συγγίνηση που μου έδωσε , με έκανε να ανατρέξω στο δικό μου παρελθόν και να φέρω στη μνήμη κάποιες δικές μου προσωπικές , δύσκολες εμπειρίες που συνάντησα στην πορεία της ζωής ...
Η ζωή , εκτός από ένα διαρκές σχολείο , είναι και ένας διαρκής στίβος που αγωνιζόμαστε .
Στα δύσκολα και στα εύκολα , έχουμε πάντα Συνοδοιπόρο Τον Χριστό . Μας προσφέρει τη βοήθειά Του , φτάνει όμως και εμείς να θέλουμε να την αποδεχθούμε και να συνεργαστούμε με Τον Ουρανό , για την πνευματική μας πρόοδο , και τη δική μας σωτηρία .
Έχοντας κατά νου τα τόσο φωτισμένα λόγια του Αγίου Λουκά της Κριμαίας , του Ιατρού , πορεύομαι κι΄ εγώ , όπως όλους μας , και γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή , μα ας έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοικτά , και ας προσέχουμε από τις παγίδες που ο πονηρός στήνει καθημερινά ενώπιών μας :

" Παιδιά μου πολὺ σᾶς παρακαλῶ, ντυθεῖτε μὲ τὴν πανοπλία ποὺ δίνει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντιμετωπίσετε τὰ τεχνάσματα τοῦ διαβόλου. Δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε πόσο πονηρὸς εἶναι. Δὲν ἔχουμε νὰ παλέψουμε μὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ μὲ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες, δηλαδὴ μὲ τὰ πονηρὰ πνεύματα. Προσέξτε! Τὸν διάβολο δὲν τὸν συμφέρει νὰ δεχθεῖ κανεὶς τὴν ὕπαρξή του, νὰ σκέφτεται καὶ νὰ αἰσθάνεται ὅτι εἶναι κοντὰ στὸν ἄνθρωπο. Ἕνας κρυφὸς καὶ ἄγνωστος ἐχθρὸς εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνος ἀπὸ ἕναν ὁρατὸ ἐχθρό. Ὢ πόσο μεγάλος καὶ τρομερὸς εἶναι ὁ στρατὸς τῶν δαιμόνων. Πόσο ἀμέτρητο εἶναι τὸ μαῦρο τους πλῆθος! Ἀμετάβλητα, ἀκούραστα, μέρα καὶ νύχτα, ἐπιδιώκουν νὰ σπρώξουν ὅλους ἐμᾶς ποὺ πιστεύουμε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, νὰ μᾶς παρασύρουν στὸ δρόμο τῆς ἀπιστίας τῆς κακίας καὶ τῆς ἀσέβειας. Αὐτοὶ οἱ ἀόρατοι ἐχθροὶ υοῦ Θεοῦ, ἔχουν βάλει ὡς μοναδικό τους σκοπὸ μέρα καὶ νύχτα νὰ ἐπιδιώκουν τὴν καταστροφή μας. Ὅμως μὴ φοβᾶστε, πάρτε δύναμη ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ." ( Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά του Ιατρού )

Καλή δύναμη λοιπόν , σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής .

Τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από Την Αγάπη Του Ιησού Χριστού.

Διαβάτης

,

Συλλογισμοί . . .

...

Κάποιες φορές όταν κάποιοι φίλοι ή συνεργάτες με ρωτούν πώς τα καταφέρνω με το τάδε πρόβλημα,
πώς αντιμετωπίζω το τάδε περιστατικό ,
πώς ξεπερνώ αυτό το εμπόδιο ,
εκείνο που σκέφτομαι είναι ότι τίποτα , μα τίποτα δεν καταφέρνω από μόνη μου .
Σε όλα βρίσκεται Το Παντοδύναμο χέρι Του Υψίστου !
Και εκείνο που θέλω απλά να πω ,
είναι τα πιο κάτω λόγια του Φώτη Κόντογλου:

«...Δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ συμβουλεύσω.
Ἁπλῶς σοῦ λέω ὅ,τι λέγω καὶ στὸν ἑαυτό μου.
Εἴμαστε καὶ οἱ δύο μαθητευόμενοι.
Ὁ ἕνας περισσότερον καιρὸν ἀπὸ τὸν ἄλλον.
Αὐτὴ ἡ μαθητεία δὲν τελειώνει ποτέ, μέχρι γήρατος.
Ὅποιος μαθητὴς στὴν τέχνη μας πεῖ ὅτι ἐτελείωσε τὰ μαθήματά του
καὶ πῆρε ἀπολυτήριο, αὐτὸς εἶνε χαμένος
καὶ ἀνάξιος ἐργάτης τοῦ ἀμπελῶνος.
Ἡ ζωή μας καὶ ἡ χαρά μας εἶνε αἰωνίως νὰ ἐρευνοῦμε,
νὰ ἀγαποῦμε, νὰ σπουδάζουμε καὶ νὰ λέμε στὸ τέλος
"ἀχρεῖοι δοῦλοι καὶ ἀμαθεῖς τεχνῖται ἐσμέν".
Ὅταν παύσει ὁ ἔρωτάς μας πρὸς αὐτὰ τὰ ἔργα
καὶ ποῦμε πὼς γινήκαμε τέλειοι, παύουμε κιόλας
νὰ ζοῦμε πνευματικά, δηλαδὴ μὲ ταπείνωση...»
,
Εύχομαι καλή δύναμη σε κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής .
Η ζωή είναι ένα σχολείο , κι΄ εμείς μαθητές σε όλη μας τη ζωή .
,
Καλό απόγευμα , πάντα υπό την σκέπη Της Υπεραγίας Θεοτόκου .
,
Διαβάτης
,
,

Το Κερί !

... ...

Το κερί που άναψα Κύριε σήμερα ενώπιών Σου ,
δεν ήταν ικεσία , δεν ήταν δέηση , δεν ήταν προσευχή …
Είναι το κερί που κρατάω αναμμένο
στης δικής μου καρδιάς το μυστικό μανουάλλι …
Είναι η φλόγα που θα καίει εντός μου μέχρι το συναπάντημα ,
στον Ουρανό και Ενώπιών Σου ! …
,

Διαβάτης

,

,

Ενώπιων Του Σταυρού Του Κυρίου !

......
"Ω! Εσταυρωμένε Θεέ και Λόγε, ω! Χαρά η εμή, ω! Ιησού μου ποθεινώτατε, Ιησού μου ερασμιώτατε, Ιησού μου λίθων πολυτελών τιμαλφέστερε! Η Αιώνια γλυκύτης , με ποια Επιτάφια Άσματα να Σε μοιρολογήσω; Με ποιας νεκρικάς τιμάς να αποδώσω το χρέος μου; Πατέρα μου, πώς να εκδηλώσω την αγάπη μου προς Σε; Νυμφίε μου, Αδελφέ μου Ωραίε, πώς να ατενίσω το καθημαγμένον Σου πρόσωπον; Ποίαν αρχήν ποιήσω της θρηνωδίας μου; Ιησού γλυκύ μοι και σωτήριον φως με ποίαν καρδίαν να Σε κηδεύσω, πώς να Σε αποχωρισθώ; ¨Ποίω θαρρήσας συνειδότι, γλώσσαν ασεβή και χείλη μολυσμού γέμοντα κινήσαι πειράσομαι και λαλήσω προς Σε;¨…
…Κοιτώ, Ιησού μου, τα μάτια Σου, που καθρεπτίζουν τον Παράδεισον. Είναι γεμάτα δάκρυα , Θεέ μου, είναι γεμάτα πόνο, είναι κόκκινα από την αγωνία Σου και την θλίψην για την σωτηρία μου.
Κοιτώ τα Πάναγνα χείλη Σου, από τα οποία οι κρουνοί της Χάριτος επλημμύρισαν την άγονη έρημο των ψυχών μας . Μα , κι αυτά , Ιησού μου, είναι μαραμένα , διψασμένα , αναπολόγητα , προσευχόμενα για μένα τον σταυρωτήν και δήμιον Σου.Το Άγιον Σου Πρόσωπον, που το λαχταρούν τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και από δέος δεν μπορούν να το ατενίσουν, φέρει επάνω του εμπτύσματα , σημάδια από ραπίσματα , αίμα και σκόνη και ιδρώτα και αύλακες πόνου.
Ω! γλυκεία Αγάπη, Εσταυρωμένη Θυσία , που το κάλλος έδυ της μορφής Σου;
Ω! ερασμιωτάτη Μορφή, ποιος συνετέλεσε, ώστε να μην έχεις είδος , ουδέ κάλλος ;…
…Ο πόνος Σου άνοιξε διάπλατα στις λίθινες και γρανιτένιες καρδιές μας ένα τεράστιο ρήγμα , απ΄ όπου χύθηκε όλο το φαρμάκι των εγκλημάτων μας στα κατατρυπημένα πόδια Σου. Ελεύθερες πλέον οι καρδιές μας , Σου προσφέρουν την αγάπη τους και την λατρεία τους και γονατισμένες εμπρός εις τον Σταυρόν Σου, Σου λέγουν μαζί με τον ποιητήν :
,
«…Χρόνια Χριστέ Σ΄ αρνήθηκα ,
στον ίσκιο του Σταυρού Σου
δεν κάθισα ποτέ. Να δοκιμάσω τώρα ; ...
Μην τύχει κι είν΄ αληθινά τα λόγια Σου, ω! Χριστέ,
Μην είν΄ τα λόγια που οδηγούν στην μαγεμένη Χώρα ;
Και σκέφτηκα , μετά από τόση άρνηση θα με δεχθεί ξανά ;…
,
...Μα , ως έφθασα κι' ατένισα μπρός Τον Σταυρό το βλέμμα ,
βλέπω, ω ! απίστευτη χαρά ! να μου χαμογελά ,
και μ΄ ανοιχτά τα χέρια , χέρια σκαμμένα απ΄τα καρφιά ,
χέρια που στάζαν Αίμα , με προσκαλούσε στην θερμή
και στοργική Του αγκάλη , και μου ξανάλεγε γλυκά ,
έλα , παιδάκι μου καλό, έλα κοντά μου πάλι…».
,
,

Εόρτια Παναγίας Μακεδονίτισσας !

...
Τα Εόρτια Παναγίας Μακεδονίτισσας τέλειωσαν ψες , μετά από μια πνευματική διαδρομή δέκα ημερών !
Ήταν μια πορεία που πλούτισε τις ψυχές μας με ένα θησαυρό ανυπολόγιστης αξίας !
Μαζί με τον κόπο τον σωματικό , το στήριγμα της προσευχής , η σκέπη και η προστασία της Γλυκοφιλούσας Παναγιάς μας , η χάρις και η ευλογία από τα Άγια και Ιερά Λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ , οι καθημερινές ακολουθίες , Θείες Λειτουργίες , Παρακλήσεις και Δεήσεις ...
Οι εκδηλώσεις που δημιούργησαν μιαν ατμόσφαιρα προσφοράς , αγάπης , συνεργασίας , κατανόησης , αλληλοπεριχώρησης , ταπείνωσης και ταυτόχρονα σεβασμού και θυσίας , μα πάνω απ΄ όλα μας έφεραν κοντά με Τον Θεό και με τον συνάνθρωπο ...
Σε όσους έδωσαν από τον χρόνο τους , τον κόπο τους , εθελοντικά την προσφορά τους στα Εόρτια της Παναγίας Μακεδονίτισσας ολόθερμα ευχαριστούμε .
Ευχαριστούμε τον πατέρα Ηλία και τον πατέρα Αδαμάντιο για την αγάπη , τον κόπο και τις προσευχές τους , και σε όλους όσους με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο μας βοήθησαν στο να φέρουμε εις πέρας αυτές τις εκδηλώσεις .
,
Μοιράζομαι μαζί σας τον λόγο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ πως
" Κάθε καλό που γίνεται για την Αγάπη Του Χριστού , μας δίνει τη Χάρη Του Αγίου Πνεύματος. "
,
Η Παναγιά να είναι πάντα μαζί με όλους σας .

Διαβάτης
,
,

Προσευχητικές Διαδρομές . . .

...

" Κύριε , μπροστά Στο Άγιο Σου θυσιαστήριο ,

αισθάνομαι το βάρος της αναξιότητάς μου ,

και ταπεινά σκύβω το κεφάλι ,

κλίνω το γόνυ της ψυχής και του σώματος ,

και γίνεται η κάθε μου ανάσα προσευχή ,

ο κάθε παλμός της καρδιάς μου δοξολογία ,

η κάθε μου σκέψη , αίνος και ύμνος προς Εσένα Κύριε ...

Ενίσχυσε Κύριε την αδύνατη πίστη μου ,

στήριξέ με Κύριε , στις καθημερινές και αλλεπάλληλες πτώσεις μου ,

απάλλαξέ με από κάθε μάταιο λογισμό ...

Κράτησε με κοντά Σου , περιφρούρησε με από κάθε παγίδα του πονηρού .

Άνοιξε τα μάτια της καρδιάς μου , να δω τις αμαρτίες και τα πάθη μου ,

και να αγωνιστώ προς απαλλαγή από όλα αυτά ,

που ρυπαίνουν τον χιτώνα της καρδιάς μου ,

και που με εμποδίζουν να ζω το μεγαλείο Της δόξας και της αγάπης Σου !

Δέξου Κύριε την ταπεινή προσευχή της καρδιάς μου ,

και χάρισέ μου Το Θείο Φως της δικής Σου Παρουσίας .

Αμήν "

Διαβάτης

,

,

Τί σημαίνει «αγαπώ το παιδί μου» . . .

...

"Λέμε όλοι, και το πιστεύουμε και έχουμε δίκιο, ότι αγαπούμε τα παιδιά μας. Φυσικά, είναι αλήθεια αυτό, ότι τα αγαπούμε. Από την άλλη, την ίδια στιγμή που το λέμε αυτό, παραδεχόμαστε όλοι και το ομολογούμε με διάφορους τρόπους, είτε στον εαυτό μας, είτε σε φιλικές μας συζητήσεις, είτε στην εξομολόγηση, ότι κάνουμε σφάλματα. Εννοείται ότι αυτό με όλους μας συμβαίνει. Δεν υπάρχει γονέας που δεν κάνει σφάλματα και ούτε θα υπάρξει ποτέ. Πως είναι δυνατό αυτά τα δύο να συνυπάρχουν; Και να αγαπώ τα παιδιά μου και να κάνω σφάλματα; Ίσως, δεν τα αγαπούμε πάντοτε με τον σωστό τρόπο. Πρέπει να ,μάθουμε τον κατάλληλο τρόπο.
Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί την τελειότητα και ταυτόχρονα είναι βουτηγμένος μέσα στην ατέλεια. Και παλεύει με αυτά τα δύο διαρκώς. Οι μαθητές του Χριστού προσεύχονταν, ήταν πιστοί. Αλλά του είπαν: «Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε» την ίδια στιγμή που προσεύχονταν. Κάτι καλύτερο μπορούσε να γίνει. Κάπως μπορούσε να διορθωθή αυτό. Θα προσπαθήσουμε δηλαδή να δούμε τώρα τι σημαίνει αγαπώ το παιδί μου. Τι σημαίνει η αγάπη, ποιο είναι το πραγματικό της νόημα και πότε είναι σωστή. Έχω καταγράψει μερικά χαρακτηριστικά που έχει η σωστή αγάπη προς τα παιδιά μας- πολλά από αυτά που θα πω ισχύουν και για την αγάπη προς τα εγγόνια μας – και δεν σημαίνει ότι αυτά που έχω καταγράψει είναι τα πάντα. Μπορεί με την δική σας βοήθεια και την συζήτηση να βρούμε και άλλα στοιχεία για το τι σημαίνει αγαπώ σωστά το παιδί μου.
Πρώτον, αγαπώ το παιδί μου όπως είναι και όχι όπως θα ήθελα να είναι. Εάν αγαπώ το παιδί μου όπως θα ήθελα να είναι, αυτό σημαίνει ότι αγαπώ τις προσδοκίες μου. Αγαπώ τις φαντασιώσεις μου, πως το φαντάζομαι δηλαδή. Άρα , αγαπώ τον εαυτό μου σε τελευταία ανάλυση. Αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό της σωστής αγάπης, σε όλες τις σχέσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με το ζευγάρι. Όλοι κάνουμε όνειρα πριν γνωρίσουμε τον άνθρωπο που θα παντρευτούμε, τον φανταζόμαστε. Όμως έρχεται η στιγμή που πρέπει να τον αγαπήσουμε όπως είναι. Αλλά το πώς είναι αρχίζουμε να το καταλαβαίνουμε σιγά-σιγά, όχι από την αρχή. Σε μεγάλο βαθμό βέβαια μετά τον γάμο. Αυτό όμως είναι η πραγματική αγάπη. Δηλαδή η αληθινή αγάπη που έχει βάθος, που έχει αντίκρυσμα, που έχει νόημα, είναι όταν αγαπάμε τον άλλο για αυτό που είναι. Όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Και είναι η αγάπη που πατάει στην γη και όχι στα σύννεφα.
Αυτό τώρα στην σχέση γονέων – παιδιών ,δεν είναι τόσο εύκολο. Γιατί όμως; Διότι όλοι μας, όσο είμαστε νέοι και δεν έχουμε καν δεσμό, φανταζόμαστε κάποια πράγματα για τα παιδιά μας. Όλοι έχουμε ονειροπολήσει πως θα είναι η οικογένειά μας στο μέλλον. Και έχουμε ονειροπολήσει για τα παιδιά μας πως θα είναι. Την ιστορία με την κουκουβάγια και την πέρδικα την ξέρετε. Τα παιδιά μας θα είναι τα πιο όμορφα, τα πιο έξυπνα, τα πιο πειθαρχημένα, θα τρώνε το φαγητό τους ,θα φέρνουν καλούς βαθμούς. Έτσι τα φανταζόμαστε. Ακόμα και όταν είναι μέσα στην κοιλιά τα φανταζόμαστε. Έρχεται όμως η στιγμή που βγαίνει ένα συγκεκριμένο παιδί, το οποίο έχει μερικά μόνο από αυτά που είχαμε φανταστή. Όχι όλα. Και ευτυχώς που δεν τα έχει όλα.
Αλίμονο αν ο Θεός μας έδινε τα τέλεια παιδιά, όπως τα είχαμε φανταστή εμείς. Πρώτα απ’ όλα, δεν θα μαζευόταν ο εγωισμός μας με τίποτε πλέον. Δεν θα είχαμε αφορμή για ταπείνωση καμιά. Αλλά ίσως να ήταν πρόβλημα και για τα παιδιά τα ίδια, να ανταποκρίνονται ακριβώς στις προσδοκίες των γονέων. Δεν θα τους έκανε καλό. Έρχεται και το συγκεκριμένο παιδί, το οποίο δεν είναι και στην φυσιογνωμία όπως ακριβώς το περιμέναμε, άσε που μπορεί να μοιάζει στον πεθερό ή στην πεθερά –αυτό είναι άλλη υπόθεση- , δεν είναι τόσο ήσυχο την νύχτα, κλαίει και μας ξυπνάει. Ή, σε μεγαλύτερη ηλικία που παίζει με άλλα παιδάκια, δεν είναι και τόσο ήσυχο στο παιχνίδι, τσακώνεται με τα άλλα παιδιά, τα πειράζει κιόλας μερικές φορές. Και όταν αρχίσει να πηγαίνει σχολείο, δεν ακούγονται και πάρα πολλά «μπράβο». Κι έτσι αρχίζει να πληγώνεται ο γονέας, να τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχε πλάσει για το παιδί του. Δηλαδή, διάβαζε: για τον εαυτό του. Τραυματίζεται δηλαδή η εικόνα που είχαμε πλάσει για εμάς, όχι για το παιδί μας.
Επομένως, το να αγαπώ το παιδί μου όπως ακριβώς είναι κι όχι όπως θα ήθελα να είναι, αποτελεί μία άσκηση, όχι απλώς αγάπης, αλλά ταπείνωσης. Είναι μία άσκηση, θα λέγαμε, ευχαριστίας – να το πούμε με εκκλησιαστικούς όρους. Δηλαδή, προσπαθώ να γίνω ευχαριστιακός άνθρωπος. Να ευχαριστώ τον Θεό για αυτή την δωρεά του συγκεκριμένου παιδιού που βρίσκεται στην ζωή μου. Και για να μην παίζω θέατρο με τον Θεό και να το εννοώ ότι Τον ευχαριστώ, πρέπει αυτά τα καλά του παιδιού μου να είναι περισσότερα από τα άσχημα όπως το βλέπω εγώ.
Δεν λέω να είμαστε στα σύννεφα και να νομίζουμε ότι το παιδί μας έχει προτερήματα που δεν έχει. Δεν εννοώ αυτό. Αλλά εννοώ, οι αφορμές που μας δίνει χαρά το παιδί μας να είναι περισσότερες από τις αφορμές που μας αγχώνει, που μας νευριάζει. Τότε μόνο θα είμαι γνήσιος προς τον Θεό και θα Τον ευχαριστώ πράγματι και θα αποδέχομαι το παιδί μου όπως πράγματι είναι. Δηλαδή το πραγματικό παιδί μου, όπως είναι στ’ αλήθεια, γίνεται πηγή χαράς και δοξολογίας κι ευχαριστίας. Και στην Θεία Λειτουργία θα μπορώ να ευχαριστήσω, ώστε να έχει το νόημα που της δίνει η λέξη: Θεία Ευχαριστία. Ότι πηγαίνουμε για να ευχαριστήσουμε «υπέρ των φανερών και αφανών ευεργεσιών, των εις ημάς γεγενημένων».
Το δύσκολο μερικές φορές είναι αυτό, να βρούμε πράγματα για τα οποία να ευχαριστούμε τον Θεό για τα παιδιά μας. Και για τον σύντροφό μας το ίδιο. Διάβαζα κάτι που έγραψε προ καιρού ένας άνθρωπος σαράντα χρονών, που έχασε την γυναίκα του από καρκίνο και έμεινε με δυο παιδιά , εννέα και επτά ετών. Είναι Αμερικανός Ορθόδοξος. « Είναι στιγμές που πονάω πάρα πολύ και μου λείπει πάρα πολύ. Αλλά τα καλά που προσέφερε στην ζωή μου το πέρασμά της μου είναι μέσα μου πολύ περισσότερα από τον πόνο της απουσίας της. Κι ευγνωμονώ τον Θεό που πέρασε από την ζωή μου». Ο ίδιος, έγραφε πριν πεθάνει η γυναίκα του, καθώς την έβλεπε πια να σβήνει:
«Είναι κοντά μου και όμως την νοιώθω να φεύγει μακριά μου। Φεύγει και χάνεται από τα χέρια μου . Αυτό με κάνει και πονάω, αλλά με παρηγορεί ότι πάει σε χέρια που την αγαπούν περισσότερο». Συγνώμη για αυτή την παρένθεση, αλλά την βρήκα ωφέλιμη. Λοιπόν ,ας κλείσουμε αυτό το πρώτο θέμα. "

Απόσπασμα από το βιβλίο " Αγαπώ την οικογένεια "

του π. Βασίλειου Θερμού

,,

Παιδί , το περιβόλι μου !

...

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος ,φυτευτής , γίνε διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά ! τσεκούρι !τράβα !,
ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
,

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα .

Κωστής Παλαμάς

,

Ωδή Στον Κύριο !

...



,
Τι λόγια Θεέ μου εγώ να βρω ,
να 'ρθω να Σου μιλήσω ,
και πώς μπροστά Σου να σταθώ ,
και πώς να ξεκινήσω ; ...



,
,
,
Δώσε μου λόγια Εσύ να πω
και κάν΄ τα ένα ποτάμι ,
να τρέχει γάργαρο νερό
στα πόδια Σου να φθάνει !


( Γερόντισσα Θεονύμφη )
κατά κόσμο Μαίρη Αλεξοπούλου
,
Εύχομαι στον κάθε Διαβάτη και Οδοιπόρο της ζωής ένα όμορφο κι΄ ευλογημένο ,
αυγουστιάτικο απόγευμα , υπό την σκέπη και τη χάρη της Γλυκιάς μας Παναγιάς .
,
Διαβάτης
,
( Γνωρίζει κάποιος από σας σε πιο μοναστήρι λίγο έξω από την Αθήνα μονάζει η γερόντισσα Θεονύμφη ; )


,




,

Αφήνοντας πίσω τις διακοπές . . .

...

Σήμερα , μετά από μια ζεστή αυγουστιάτικη πορεία
επανήλθαμε πίσω στις δουλειές μας .
Αλλού μας κούρασαν και αλλού μας ξεκούρασαν
και οι φετεινές διακοπές .
Ήταν μια φυγή και μια απόδραση από το άγχος
και την ένταση όλης της χρονιάς ,
που χρειαζόντουσαν οι ψυχές μας
για να αναζωογονηθούν , να πάρουν μπρός ,
να συνεχίσουν το υπόλοιπο της πορείας ,
βάζοντας νέους στόχους , αφήνοντας πίσω
φθοροποιά γεγονόντα , που τις βάραιναν ,
και τις εμπόδιζαν στην συνέχιση του αγώνα
και της ανάβασης προς την κορυφή .

Δόξα τω Θεώ !
,

Απλόχερα ο Κύριος Του Ουρανού και της γης μας χαριζει καθημερινά τα Δώρα Του ,
με το που ανοίγουμε τα μάτια μας κάθε πρωί .
Είτε βρισκόμαστε σε διακοπές , είτε σε αδράνεια ,
είτε στην καθημερινή συνηθισμένη μας πορεία .
Συνοδοιπόρος πιστός , και σύντροφος σταθερός στη ζωή μας ,
στην κάθε μας στιγμή συμπορεύεται μαζί μας ,
μας ενισχύει στον αγώνα μας ,
μας ενθαρρύνει στις αδυναμίες μας ,
μας στηρίζει στις πτώσεις μας ,
μας δυναμώνει στις ανασφάλειές μας ,
χαρίζοντάς μας της δική του δύναμη ,
τη δική Του πνοή , τη δική Του συμπαράσταση ,
για την συνέχιση αυτής της πορείας προς Το Φως !

Εύχομαι καλή συνέχεια σε κάθε διαβάτη και οδοιπόρο της ζωής .
Ανάλαφροι τώρα πια , ας συνεχίσουμε τον αγώνα ,
με συνοδοιπόρους στην ζωή μας ,
Τον Αγαπημένο μας Ιησού Χριστό , και την Γλυκειά Του Μάνα Παναγιά ,
που όλο τον Αύγουστο μας στήριζε και μας παρηγορούσε
με τις αυγουστιάτικιες παρακλήσεις που απευθύναμε προς Αυτήν ,
και τις θερμές ικεσίες που καταθέταμε ενώπιών της.

Ολόφωτες διαδρομές ας έχει στην δική του ψυχή ο καθένας μας .
.
Διαβάτης

Για σένα . . .

...

Για σένα ,

που τόσο πολύ άλλαξες τη ζωή μου

με το πέρασμά σου ...,

Διαβάτης

Αυγουστιάτικοι Ύμνοι !

...

«Επιθυμώ Παναγία ,

τα κάλλη του Παραδείσου,

τον μυρισμόν και τα άνθη,

και την τερπνήν ευωδίαν,

και τας ωδάς των Αγγέλων,

όταν υμνούν τον Υιόν Σου . ",..

Όταν τον πιο πάνω ύμνο τον ακούς σε μιαν κατανυκτική ατμόσφαιρα ,

να τον ψέλνουν ψυχές και χείλη , που άλλον δεν έχουν πόθο , από το να

υμνούν Τον Κύριο Ιησού Χριστό και Την Μεγαλόχαρη Μητέρα Του ,

τότε ανεβαίνεις μαζί με τις ωδές και 'συ σε μονοπάτια Ουράνια ,

ακουμπάς Τον Πανάγιο χιτώνα της Παναγίας μας , και πέρνεις δύναμη

σε ό,τι κι΄ αν σου συμβαίνει στη ζωή , όποιες στεναχώριες κι΄ αν βαραίνουν

τους ώμους σου ... και προχωράς ...

Ας είναι ευλογημένη η πορεία ολονών μας προς Τον Δεκαπενταύγουστο

Της Γλυκειάς μας Παναγιάς .

Είσαστε όλοι στη σκέψη μου και την προσευχή μου.

Διαβάτης

,

,

,