Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Η αποδοχή του συνανθρώπου μας ...


Στεκόμαστε «υπεράνω», κοιτάζοντάς τον «αφ’ υψηλού», βέβαιοι για την ανωτερότητά μας; Στεκόμαστε «πιο μπροστά» του, όταν βλέπουμε να λυγίζει από το βάρος της οικονομικής ανέχειας μέσα σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει όσους ευημερούν οικονομικά;

Στεκόμαστε «πιο πίσω» του, όταν αναγνωρίζουμε ζηλόφθονα την εμφανή του ανωτερότητα; Ή μήπως στεκόμαστε «στο πλάι» του, χαιρόμαστε στη χαρά του, συμπάσχουμε στη θλίψη του, καυχόμαστε για τις αρετές του σαν να ήταν παιδί μας, συντρέχουμε στις δυσκολίες του σαν να ήταν αδελφός μας και σεβόμαστε την παρουσία του σαν να ήταν πατέρας μας;
Η αποδοχή του συνανθρώπου μας «είναι μια στάση στο πλάι»·

Μια στάση που αγκαλιάζει το διπλανό τον «πλησίον» και αναγνωρίζει την αξία του. «Αποδέχομαι» σημαίνει μακροθυμώ όταν με δυσκολεύει, υποχωρώ όταν αισθάνομαι ότι με αδικεί, συγχωρώ όταν νιώθω την παρουσία του να με συνθλίβει.

Τρία ρήματα: μακροθυμώ, υποχωρώ, συγχωρώ –τρεις βασικές συνιστώσες της αποδοχής του συνανθρώπου.
«Μακροθυμώ» δεν σημαίνει υπομένω ή ανέχομαι – στέκομαι δηλαδή αναγκαστικά κάτω από τη συντριπτική παρουσία του πλησίον.

Μακροθυμώ σημαίνει δίνω χρόνο στη σχέση μου με το διπλανό μου, ώστε να καταλάβει αυτός το λάθος του, ή να αισθανθώ εγώ την υπαιτιότητά μου· σημαίνει πως δεν αντιδρώ βίαια και «εν βρασμώ», αλλά αφήνω το χρόνο και το Θεό να με οδηγήσουν στην αποκάλυψη των αιτίων που προκάλεσαν μια σύγκρουση, και της ωφέλειας που μπορεί να προκύψει τελικά από αυτήν.

«Υποχωρώ» σημαίνει κάνω λίγο πίσω το εγώ μου. Αρνούμαι τον εγωκεντρισμό μου, «μεριάζω» (κάνω χώρο) στην καρδιά μου για να χωρέσουν μέσα μου όλα: η στεναχώρια που μου προξενεί ο διπλανός μας, η φιλία μας που δοκιμάζεται, η συγγνώμη που του οφείλω, ο θυμός που δεν πρέπει να αφήσω να εκδηλωθεί, η αγάπη που δεν καλλιεργώ όσο θα ‘πρεπε.

«Συγχωρώ» σημαίνει να μπορώ τελικά να χωράω μέσα στο τόπο της καρδιάς μου μαζί με τον συνάνθρωπό μου· να έχω τόσο συστείλει το εγώ μου, ώστε όχι μόνο να έχω κάνει χώρο για το διπλανό μου, αλλά και να τον προσκαλώ στην καρδιά μου, να τον αποδέχομαι, να τον φιλοξενώ στον τόπο της.
Ο στίβος του καθημερινού μας βίου δεν ορίζεται μόνο με λόγια.
Θέλει αγώνα, άσκηση και άθληση.
Αυτή είναι η δυσκολία του , αλλά και αυτή και η γοητεία του.

Την καλημέρα μου σε κάθε διαβάτη και συνοδοιπόρο της ζωής ,
σε κάθε γωνιά της γης μας ,
σε κάθε φίλο κι΄ αδελφό ,
σε κάθε γνωστό και άγνωστο συνάνθρωπό μας .
.....

6 σχόλια:

jacki είπε...

Σε αυτή τη Σαρακοστή ας μακροθυμήσουμε, ας υποχωρήσουμε και ας συγχωρέσουμε.
Σε ευχαριστώ και από εδώ..

Διαβάτης είπε...

@ Jacki , Γλυκειά μου Ιωάννα ,
την καλημέρα μου από τη μεγαλόνησο.

Συνοδοιπόρος είπε...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΔΙΑΒΑΤΗ ΜΟΥ ,
Αυτα σου τα λόγια ήρθαν στην κατάλληλη στιγμή .Σήμερα μας έγινε ομαδική παρατήρηση για το ωράριο στη δουλεία .
Πρέπει να παραδεχόμαστε τα λάθη μας ακόμη και αν πιστευούμε ότι εχουμε δίκαιο .Πρέπει να υποχωρούμε και να συγχωρούμε.Τα τρία ρήματα που αναφερές πρέπει να γίνουν καθημερινό βίωμα μας .Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να μαλακώσουμε την ψυχή μας και να αγαπάμε.Εύχομαι να είσαι καλά και ευχαριστώ που υπάρχεις ....Ο Θεός να σε φωτίζει.....

Διαβάτης είπε...

@ Συνοδοιπόρος ,
Αγαπημένη συνοδοιπόρε ,πάντα πρέπει να υποχωρούμε .Η ταπείνωση , είναι μεγάλη και σπουδαία αρετή , και πρέπει να αγωνιστούμε να την αποκτήσουμε .
Μες τις καρδιές μας πρέπει πρώτα απ΄ όλους να χωρέσει ο εχθρός μας , και όσοι μας αδικούν , και να μην νοιώθουμε πίκρα και θυμό γι΄ αυτούς .
Δεν είναι εύκολο. Θέλει αγώνα .
Είμαστε όμως σ΄ ένα στάδιο και αγωνιζόμαστε .Έχουμε συναγωνιστή Τον Χριστό . Δεν θα μας εγκαταλείψει σε καμιά δυσκολία .
Ας Του ζητούμε ενίσχυση καθημερινά στην προσευχή μας . Και είναι έκεί , έτοιμος να μας την δώσει ...

Καλή δύναμη συνοδοιπόρε μου , και καλή σαρακοστή .

SeaGulL είπε...

Αργυρούλα, καλή σου μέρα!
Όπως γνωρίζεις ήδη, έχω δημιουργήσει ένα blog, με την ονομασία "Κλέφτρα Κίσσα" (http://kleftrakissa.blogspot.com/), στο οποίο "εκθέτω" κείμενα άλλων bloggers, που τους τα έχω "κλέψει".
Περισσότερα, μπορείς να βρεις και να διαβάσεις στην πρώτη μου ανάρτηση:
http://kleftrakissa.blogspot.com/2008/09/blog-post_30.html
Επειδή μεταξύ των αναρτήσεων που έχω κλέψει περιλαμβάνονται και
δικές σου, θεώρησα σκόπιμο να σε ενημερώσω σχετικώς, ώστε, αν έχεις οποιαδήποτε αντίρρηση για την "κλοπή" αυτή, να με ενημερώσεις και να “κατεβάσω” τις σχετικές αναρτήσεις μου.

Ευχαριστώ
Seagull
http://seagullstefanos.blogspot.com/

Υ.Γ. Αφήνω σχετικό σχόλιο κάτω από κάθε πρωτότυπη ανάρτηση, για ευνόητους λόγους

πηνελοπη είπε...

αγαπητοι μου φιλοι συμφωνω με αυτα που γραφεται διαφωνω ομως σε κατι.οταν καποιος εχθρος γυρευει να παρει την χωρα,την πολη,θα τον αφησεις?οταν μπει μια γυναικα στην ζωη του ανδρα σου και την ξερεις θα υποχωρησεις?οταν φερουν σφαγμενο το παιδι σου θα αγαπησεις αυτον που το εκανε?μην τρελαθουμε βρε παιδια .αυτες τις αρετες τις εχει μονον ο θεος στον υπερτατο βαθμο.εμεις ωφειλουμε να αγαπαμε να συγχωραμε,να υποχωρουμε και να μακροθυμουμε συμφωνα με το μετρο των δυνατοτητων των ψυχικων που εχουμε.και νομιζω πως η αρετη που εχουμε ολοι αναγκη ειναι ''η διακριση''.Αλλωστε ο θεος ειπε ''αγαπα τον πλησιον σου οσαν τον εαυτον σου''δεν μπορεις παραπανω.Ο Αγιος Νικοδημος γραφει πως η αγαπη του πλησιον εχει ορια ενω η αγαπη προς τον θεο δεν πρεπει να εχει ορια...